Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/6594 K.2012/13081

Taraflar arasında görülen davada Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/12/2010 tarih ve 2007/97-2010/442 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait tekstil fabrikasında yangın çıktığını, olay nedeniyle binada, makinelerde, emtialarda hasar oluştuğunu, zararın sigorta tarafından karşılanmadığını ileri sürerek, 204.230 TL'nın zararın meydana geldiği 29.08.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ekspertiz raporunda zararın 23.145,50 TL bina ve 2.975 TL tesisat, dekorasyon hasarı olarak belirlendiğini, davacının talebinin fahiş olduğunu savunarak, bu tutarlar dışındaki talepler bakımından davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacıya ait fabrika binasında yangın nedeniyle hasar oluştuğu, bina, makine ve emtialarda oluşan zararın poliçe kapsamında karşılanması gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 181.806,53 TL'nın 29.08.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, Yangın Sigortası Genel Şartlarının B.8/1. maddesi uyarınca temerrüt faizine hükmedilebilmesi gerekirken, mahkemece bu husus nazara alınmadan olay tarihi olan 29.08.2006 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi bozmayı gerektirmiş ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK 438/7 madde uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.