Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/8439 K.2012/15576

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/11/2010 tarih ve 2010/249-2010/616 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının, 01/12/1998 tarihinden 31/03/2002 tarihine kadar davalı şirketin Bulgaristan Cumhuriyetinde temsilciliğini yaptığını, bunun içinde aylık 1.100 USD ücret olmak üzere iş sözleşmesi yapıldığını, ancak davacının üzerine düşen görevi tam anlamıyla yapmasına rağmen ücretinin tamamını alamadığını, bu nedenle çalışmanın ve iş sözleşmesinin yapıldığı Bulgaristan Cumhuriyeti Sofya Mahkemesinde dava açtığını ve ekte sunulan kararı aldığını,

ilgili karara dayanak teşkil eden bilirkişi raporu ile Bulgaristan Cumhuriyetinin yerel icra kurumu olan "Özel İcra Hakimleri Odası" nca verilen icra emri mahiyetindeki belgenin de kararı teyit ettiğini, ancak davalı şirketin Bulgaristanda tahsili kabil varlığı olmadığı için kararın infazı için şirket genel merkezinin bulunduğu Türkiye' de dava açılması gerektiğini, Türkiye Cumhuriyeti ile Bulgaristan Cumhuriyeti arasında imzalanan Mütekabiliyet Anlaşması uyarınca mahkeme kararlarlarının karşılıklı olarak tanındığını belirtirek, davacının davalı şirketten olan 151.677.11 Leva karşılığı 151.677.11 TL alacağının, ekli karar,

bilirkişi raporu ve icra emri doğrultusunda tenfizine karar verilmesini, ayrıca icra emrinin tarihi olan 15/01/2009 tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, MÖHUK 35 madde gereği tenfiz kararları hakkında görevli mahkemenin Asliye Mahkemeleri olup, ayrıca davacının talebi ticari nitelikte olmadığı ve iş hukukunu ilgilendirdiği için iş bölümü itirazında bulunduklarını, yine MÖHUK aynı maddesi uyarınca yetkili mahkemenin kendisine karşı tenfiz istenen kişinin Türkiye deki ikametgah adresi mahkemesi olduğunu, davalının ticari merkezinin ise Kadıköy de bulunmakla yetkili mahkemelerin Kadıköy Mahkemeleri olduğunu, bu sebeple yetki yönünde de davanın reddine karar verilmesini, davacının alacak talebi 1998 -2002 tarihlerini kapsamakla, zaman aşımının söz konusu olduğunu,

bu yönden de davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca tenfize ilişkin yasal şartların bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki ilişkinin ticari mümessillik olarak yürütüldüğü bildirildiğinden ilişkinini ticaret kanununda düzenlenmesi nedeniyle işbölümü itirazının reddi ile MÖHUK 35 madde uyarınca tenfiz davalarında yetkili mahkemenin aleyhine tenfiz istenen kişinin varsa Türkiye deki ikametgahı mahkemesi olacağı, bu durumda davacının tenfiz isteminin dava tarihinde davalının ikametgahının bulunduğu Kadıköy Ticaret Mahkemeleri olduğundan mahkememizin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiştir. Kararı davacı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.