Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/17501 K.2013/15230

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.10.2011 tarih ve 2009/631-2011/476 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 17/03/2008 tarihinde TK 1954 AMS/İST seyahati sırasında, bagajının kaybolması nedeniyle davalıya müracaat ettiğini, müracaatın üzerinden uzun bir süre geçmesine rağmen davalı tarafça bir dosya dahi oluşturulmadığını öğrendiğini, bilahare davalı tarafça 10/09/2008 tarihinde 600 USD'lik bir ödeme teklifi ve ibraname gönderilmiş olup, aynı gün müvekkilince bu rakama itiraz edildiğini, müvekkilinin bilahare tanıtma ve halkla ilişkiler başkanına durumu bildirdiğinde, tazminat bedelinin 3 misli kadar artırıldığını, müvekkilinin tazminatı,

yasal faizini ve bu konuda yapılacak masrafları da talep etmesine rağmen bu bedelin ödenmediğini, bunun üzerine ...

28. Noterliği'nin 21/10/2008 tarih ve 44110 yevmiye nolu ihtarnamesi ile 1.500 EURO kayıp bagaj tazminatı, 100 EURO yasal faizi, 477 EURO yasal süreci başlatmak için müvekkilin geliş-gidiş bilet masrafı ve 2.000 EURO da manevi tazminat olmak üzere 4.077 EURO bedelin ihtarnamenin tebliğinden itibaren 7 gün içinde ödenmesinin ihtar edilmesine rağmen davalı tarafça sadece 1.576,40 USD ödenmesinin kabul edildiğini ileri sürerek, müvekkilinin maddi ve manevi zarar ile masraflarının ilk başvuru tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu olayın taşıma akdinden kaynaklanan ve ticaret mahkemelerinin görev alanına giren işlerden olması sebebiyle ticaret mahkemelerinin görevli olduğunu belirterek görev itirazında bulunmuş, esas yönünde beyanlarında ise ihtilaf konusu taşımanın Amsterdam-İstanbul-Amsterdam seferine ilişkin olup uluslararası bir taşıma olduğunu, bu nedenle dava konusu olayın 2073 sayılı Kanunla kabul edilen ve Anayasa'nın 90. maddesi uyarınca kanun hükmünde bulunan,

uluslararası hava taşımalarına ilişkin bazı kuralların birleştirilmesi hakkındaki Varşova Konvansiyonu ve onu tadil eden Lahey Protokolü ile yine onu değiştiren 4 nolu Montreal Protokolü hükümlerine tabi olduğunu, Varşova Lahey Protokolü'nün öngördüğü sorumluluğun sınırlı sorumluluk olduğunu, bu durumda yeknesak hesaplama tarzının 17 SDR esası olup önceden daha yüksek bir değer bildirilmedikçe ve ek ücret ödenmedikçe bagajın kaybı, gecikmesi ve hasara uğraması halinde sorumluluğun bu miktarla sınırlı olduğunu, davacının manevi tazminat talebinin

Varşova Konvansiyonu ve onu tadil eden diğer uluslararası anlaşmalar ve protokollerin hiçbirinde öngörülmediğini, genel hukuk prensipleri bakımından da manevi tazminat koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın öncelikle görev yönünden, bilahare esastan reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı havayolu şirketine bagajı teslim ettiği sırada bununla ilgili bir değer bildiriminde bulunmadığı ve ek ödeme yapmadığı, davacının da bu yönde bir iddiada bulunmadığı, davalı taşıyıcı havayolu firmasının sınırsız sorumlu tutulabilmesi için taşıyıcının kasta yakın davranışı ile tedbirsiz ve ihtiyatsız davrandığı şeklindeki iddiasının ispat edilmediği,

bu nedenle davalı havayolu firmasının davacıya ait kayıp bagajdan dolayı Konvansiyonun 22/2-A maddesi uyarınca sınırlı sorumlu olduğunun kabulü gerektiği ve dava konusu taşımanın tarihi itibariyle henüz Montreal Sözleşmesi'nin yürürlüğe girmemiş olması ve Varşova-Lahey Konvansiyonu ile onu tadil eden 4 nolu Montreal Protokolü Hükümleri'ne göre taşıyıcının kg başına 17 SDR ile sınırlı sorumlu tutulacağı ve serbest bagaj taşıma hakkının da 30 kg olması sebebiyle 510 SDR'den sorumlu tutulacağı, SDR hesabı yapılırken karar tarihine en yakın kur üzerinden hesaplama yapılması gerekmekle,

bagaj kaybından dolayı davalının sorumlu olduğu miktarın karar tarihi itibariyle 1.486,04 TL olduğu, davacının diğer istemlerinin dosya kapsamına göre sabit olmadığı, bu nedenlerle maddi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 1.486,04 TL maddi tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine, faize ilişkin istemin Varşova Konvansiyonu'nun 22/6 maddesi gereğince reddine, bagaj kaybının davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve davacıda derin bir elem ve üzüntü uyandırdığı yönünde somut bir delil elde edilemediğinden manevi tazminat isteminin de reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.