Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/17686 K.2013/16081

... olarak görülen davada Adana 5. Sulh Hukuk Mahke

mesi’nce verilen 07/09/2010 tarih ve 2009/499-2010/1519 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,...Gıda İnş. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından düzenlenerek kredi sözleşmesinin teminatı olarak davacı bankaya verilen 14.03.2009 vade tarihli 3.250,35 TL tutarlı senedin banka şube lokalinde kaybolduğunu ileri sürerek, söz konusu bononun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamından, davacı tarafın senedin elinde iken ziyaa uğradığı konusundaki izahının doğruluğunun şüpheli olduğu, dava dilekçesinde herhangi bir somut olay anlatılmadan senedin kaybedildiğinin belirtildiği, bu halin varlığı konusunda hiçbir delil sunulmadığı, yasanın bu yönde tam bir ispat durumu aramamakla birlikte izahın doğruluğunun inandırıcı olmasının gerektiği, dosyaya senedin varlığı, bankanın yetkili hamil olduğu konusunda hiçbir delil sunulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 6762 Sayılı Türk Ticaret Kanununun 669 ve devamı maddelerine göre ikame edilmiş senet iptali davası mahiyetinde olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın ispatlanamadığından bahisle reddine karar verilmişse de dava dilekçesi ve eklerindeki belgelerde dava konusu senedin içeriğine ilişkin bilgi verildiği gibi kabzına ilişkin bankaca düzenlenen bir kısım belgelere de yer verilmiş olup, bu nitelikteki davalarda dava konusu senedin hamili olunduğuna ilişkin tam bir ispat külfeti yüklemenin haklı ve yasal olmadığı gözetilerek, davanın esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddi yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.