Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/18571 K.2013/16318

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 39. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04.07.2012 tarih ve 2011/114-2012/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 3093 sayılı yasanın 4/c ve 5/c maddelerine göre davalının 2004, 2005 ve 2006 yıllarına ait TRT elektrik payını ödemediğini ileri sürerek, şimdilik 958.568,57 TL alacağın, ödenmeyen ana para 393.189,06 TL'ye 25.01.2010 tarihinden itibaren tahsil tarihine kadar 6183 sayılı yasada öngörülen gecikme zammı oranında işletilecek faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin devraldığı santralde Toprak Grubu şirketlerinden Eskişehir'de üretim tesisleri bulunanların elektrik ihtiyacının karşılandığını, otoprodüktör grubu şirketleri ile grup ortakları arasındaki ilişkinin satım ilişkisi olmadığını, bu nedenle müvekkili şirketin TRT payının kapsamı dışında olduğunu, 6183 sayılı yasa hükümlerine göre faiz uygulanmasının da hukuka aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Elektrik Piyasası Lisans Yönetmeliği'nin 33. maddesi gereği otoprodüktörlerin grup ortaklarına yaptıkları satışları için de fatura düzenlemelerinin zorunlu olduğu, otoprodüktör gruplarında, grup üyelerine yapılan satışların nihai tüketiciye yapılan satış gibi olduğu, ödenmeyen TRT payının toplam tutarının 25.01.2010 tarihi itibariyle 958.568,57 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.