Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/18840 K.2013/16389

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2012 tarih ve 2011/154-2012/187 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ''BANVİT'', ''BANVİT KIRMIZI'' vb. ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, ''GÜNDEŞ KIRMIZI ET LEZZETİN YENİ ADI'', ''GÜNDEŞ KIRMIZI ET ÇÜNKİ BİZ PROFESYONELİZ'' ibarelerini ''BANVİT'' logosu ile birlikte kullanan davalının eyleminin müvekkili marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini, iltibasa sebebiyet verdiğini belirterek marka hakkı ihlali ve haksız rekabetin tespiti, durdurulması ve önlenmesine, 1.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalıya ait işyerindeki her türlü markasal kullanımı görmesine rağmen ticari ilişkisini sürdürdüğü, ''BANVİT'' markasını içeren çeşitli çıkartmaların işyerine yapıştırılması için bizzat davacı tarafça verildiği, marka hakkı ihlalinin sona erdirilmesi için verilen ihtar süresi dolmadan işyerinin el değiştirdiği, davacının 2010/75864 nolu ''BANVİT KIRMIZI LEZZETİN ADI+Şekil'' ibareli markasının dava açıldıktan çok sonra tescil edildiği, davacı ürünlerini satan davalının ''BANVİT'' unsurlu markaları işletmesinde kullanmasında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalı kullanımının 556 sayılı KHK'nın 12. maddesi kapsamında bir kullanım niteliğinde bulunmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.