Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/352 K.2013/18550

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/05/2012 tarih ve 2011/225-2012/104 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 02.08.2006 tarihli “menajerlik, iletişim danışmanlığı ve ödünç para verilmesi” konulu anlaşmaya göre müvekkilince, davalı tarafa toplam 39.900.00 TL borç para verildiğini, davalı tarafından yapılan işlerden bunun 8.500.00 TL’sinin kesildiğini, ancak bakiyesinin davalının müvekkili şirketle çalışmaya son vermesi nedeniyle halen tahsil edilemediğini, müvekkilince davalının program yapması için düzenlenen iki ayrı sözleşmenin davalı tarafça özürsüz olarak yerine getirilmemesi nedeniyle müvekkili tarafından 10.000.00 TL ve 8.000.00 TL cezai şartın ödenmek zorunda kalındığını,

davalı tarafından ayrıca yapmış olduğu iki ayrı sahne programından elde edilen gelirden müvekkili şirkete ait toplam 7.000.00 TL menajerlik payının da ödenmediğini, davalının müvekkiline toplamda 44.000.00 TL borçlu bulunduğunu ancak, aleyhine başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek, davalının vaki itirazının iptali ile takibin devamını ve %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmenin “ödünç para” sözleşmesi olmayıp “albüm ve menajerlik” sözleşmesi olduğunu, buna göre davacı tarafça sözleşme süresi içinde albüm hazırlanması ile müvekkili için sahne, konser, sunuculuk, vd. çalışmaların yapılması taahhüt edilmiş olmasına karşın bunun yapılmayarak sözleşmenin ihlal edildiğini, bu nedenle müvekkilince sözleşmenin 13.01.2011 tarihinde feshedildiğini, davacı tarafça müvekkiline borç para verilmediğini, sadece müvekkiline sahne, vd. çalışmalarından mahsup edilmek üzere 14.500.00 TL avans verildiğini, bunun 8.500.00 TL’sinin müvekkilinden tahsil edildiğini,

davacı tarafça müvekkiline menajerlik hizmeti sunulmadığı için kalan 6.000.00 TL’yi talep hakkının bulunmadığını, dava konusu diğer alacakların da asılsız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilince süresinde gider avansının yatırılmadığı, sonrasında yatırılmasına da davalı tarafça itiraz edildiğinden taraf defter kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesinin yapılmadığı, 01.01.2007 tarihli adi senede göre bu tarih itibari ile davalı tarafa toplam 25.400.00 TL avans ödemesinin yapıldığı, bu tarihten sonra ödeme yapıldığının ise kanıtlanamadığı, davalıdan tahsil edilen 8.500.00 TL’nin mahsubu ile bakiye 16.900.00 TL avansın kaldığı, sözleşmenin davalı tarafça feshedildiği,

davacı tarafından menajerlik görevinin yapılarak davalı tarafa iş temin edildiğinin kanıtlanamadığı, üçüncü şahıslarla düzenlenen ve cezai şart ödendiği iddia edilen sözleşmenin noterde yapılmadığı, her zaman düzenlenmesinin mümkün bulunduğu, iddia başka delillerle de kanıtlanamadığından cezai şart ve menajerlik ücretlerine ilişkin taleplerin reddinin gerektiği, alacağın likid olduğu,

davalı tarafın takip öncesi temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalının 16.900.00 TL’lik asıl alacağa vaki itirazının iptaline, asıl alacaktan fazlaya ilişkin talep ile işlemiş faize ilişkin taleplerin reddine, karar altına alınan alacak üzerinden % 40 inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.