Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/1263 K.2014/7976

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/10/2013 tarih ve 2013/269-2013/253 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında 08.10.2012 tarihinde 5 yıl süreli olarak "franchise sözleşmesi" imzalandığı, davalı şirketin sözleşmeyi 19.08.2013 tarihinde tek taraflı olarak feshettiğini, feshin haklı bir sebebe dayanmadığını ve BK'nın 12 ve 125 maddeleri uyarınca müvekkili şirketin zararlarını tanzim etmekle yükümü olduğunu ileri sürerek,

taraflar arasındaki sözleşmenin tek taraflı feshi sebebiyle şirketin mahrum kaldığı kazanç karşılığı 98.297,42 TL'nin, sözleşmenin 15.maddesi uyarınca davalı şirketin rekabet etmeme yükümlülüğünü ihlal etmiş olması sebebiyle 65.529,62 TL cezai şart alacağının ve müvekkili şirketin manevi zararlarının tazmini için 115.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 344.353,66.TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacının "E. Sistemi" tescilli markasına ilişkin franchise sözleşmesine dair uyuşmazlıkta 556 sayılı Markalar Kanunu Hakkındaki Kanun Hükmü Kararnamesinin uygulanması gerektiği gerekçesiyle, görevli mahkemenin İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi olduğu belirtilerek, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

08.10.2012 tarihli Franchise Sözleşmesi'ne dayalı olarak açılan davada Franchise veren davacı şirket lehine 5846 sayılı FSEK hükümlerinden kaynaklanan hakların varlığı iddia edilmeyip bu yönde bir uyuşmazlık bulunmadığı gibi, Franchise Sözleşmesi nedeniyle tescilli bir sınai hakka dayalı niza dahi söz konusu değildir.

Bu durumda, mahkemece uyuşmazlığın genel hükümlere göre çözümü gerekirken, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.