Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/9835 K.2015/9690

Şanlıurfa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/01/2015 tarih ve 2015/20-2015/21 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Alacaklı vekili; 05/12/2012 keşide tarihli 23/01/2015 ödeme tarihli 30.000 TL meblağlı bononun borçlular F.. Ç.. ve B.. Ç.. tarafından ödenmediğini, borçlulara ödememe protestosu gönderildiğini ileri sürerek borçluların borcuna yetecek miktarda menkul, gayrimenkul malları ile üçüncü şahıslardaki hak ve alacakları üzerine ihtiyati haciz konulmasını talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; alacaklı vekili tarafından borçlulara 27/01/2015 tarihli ödememe protestosu çekildiği, ancak protestonun borçlulara tebliğ edildiğine ilişkin evrakın dosya içerisinde yer almadığı, bu haliyle ihtiyati haciz koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, alacaklı vekili temyiz etmiştir.

Talep, ihtiyati haciz istemine ilişkin olup mahkemece, ihtiyati haciz isteyenin, borçlulara ödememe protestosu çektiği ancak bunun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir. İİK’nın 257/1 maddesine göre, ihtiyati haciz kararı verilebilmesi için, rehinle temin edilmemiş alacağın, nakit ve muaccel olması ve alacağın varlığı konusunda mahkemede kanaat oluşması yeterlidir.

Somut olayda, alacaklı banka, keşideci ve ciranta hakkında ihtiyati haciz talebinde bulunmuş olup, keşideciye karşı ihtiyati haciz isteyebilmesi için hamilin ödememe protestosu çekmesine gerek olmadığı, ancak 6102 sayılı TTK'nın 730/2. maddesi gereği ciranta aleyhine ihtiyati haciz istenebilmesi için keşideciye ödememe protestosu çekilmesi ve protestonun talep dilekçesine eklenmesinin gerekli ve yeterli olduğu, protestonun tebliğine ise gerek olmadığı gözönüne alınarak, talebin kabulüne karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile red hükmü kurulması hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.