Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4553 K.2022/8572

Taraflar arasında görülen davada Osmaniye 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.09.2018 tarih ve 2018/15 E- 2018/238 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 13.07.2020 tarih ve 2019/193 E- 2020/570 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, Karakurt Tüketim Ürünleri Ltd.Şti.'nin davacı bankadan 22.07.2013 tarihinde kredi kullandığını, kredi ödemelerinin yapılmadığını, muacceliyet ihtarnamesinin keşide edildiğini ancak ihtarname konusu alacakların tahsil edilemediğini, alacakların vadesinde ödenmemesi ve muacceliyet ihtarnamelerinin sonuçsuz kalması nedeniyle borçlu firma ve kefiller hakkında takip başlatıldığını, tatbik edilen ihtiyati haciz kararı uyarınca tespit edilen mallarda çok sayıda haciz olduğunun görüldüğünü, borçlular adına kayıtlı hak ve alacağa da rastlanılmadığını, yaptıkları araştırmada borçlu şirketin hacizlerden kurtulmak amacıyla,

firma ortaklarının yakınları ve ticari ilişkide olduğu diğer kişiler üzerine farklı isimler adı altında paravan şirket kurduğunun öğrenildiğini, davalı İnci Tüketim Şti.’nin bu amaçla kurulduğunu, her iki şirketin ortaklarının akraba olduğunu ve aynı adreste faaliyet gösterdiğini, davalı İnci Tüketim Şti.’nin faaliyet gösterdiği yerin borçlu ...adına iken kredi kullandırımından sonra avukatları ...'a 26.05.2017 tarihinde muvazalı olarak devredildiğini, davalıların hileli yollarla,

perde altına gizlenmek suretiyle müvekkili bankadan ve diğer alacaklılardan mal kaçırmayı amaçladıklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 100.000 TL nakdi kredi alacağının %36 temerrüt faizi ve %5 gider vergisi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilinı talep ve dava etmiştir.

Davalı İnci Tüketim Şti. vekili, müvekkili firmanın banka nezdinde herhangi bir borcunun ve diğer davalı firma ile de hiç bir alakasının bulunmadığını, firmaların hem sahiplerinin hem de ortaklarının farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı Karakurt Tüketim Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, her iki şirketin ortaklarının farklı kişiler olduğu, şirketlerin adresi aynı görülmekte ise de bu durumun aralarında organik bağ bulunduğunu tek başına ispatlamadığı, akaryakıt istasyonunun usulsüz olarak devredildiği iddiasına ilişkin Osmaniye 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/360 esas sayılı dosyasında tasarrufun iptali davasının devam ettiği, davalı şirketler arasında organik bağ olduğu iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince davacı vekilinin ilk derece mahkemesi kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm davacı vekiline 19.08.2020 tarihinde tebliğ edilmiştir. HMK’nın 366. maddesi delaletiyle uygulanan 343/5. maddesine göre temyize başvuru tarihi HMK 118. maddesine göre temyiz dilekçesinin kaydedildiği tarih olup, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin UYAP’a yüklendiği 08.09.2020 tarihi temyiz tarihidir. Davacı vekili yasal süre sonu olan 02.09.2020 tarihinden sonra 08.09.2020 tarihinde hükmü temyiz etmiş olup, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 tarihli ve 1989/3 E. – 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davacı vekilinin temyiz süresi geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.