Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/2720 K.2025/1293

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; yazılım sektöründe faaliyet gösteren müvekkili şirketin, kaynak kodları kendisi tarafından yazılan ve öğrenci otomasyonu için kullanılan bilgisayar programının hak sahibi olduğunu, davalının ise bu programa ilişkin kaynak kodlarını ve fizibilite raporlarını dava dışı üçüncü bir şirket ile paylaştığını, bu durumun teknik şartname hükümlerine aykırı olduğunu, davalının müvekkilinin itibarına zarar verecek nitelikte paylaşımlar yaptığını ileri sürerek şimdilik 1.000,00 TL maddi 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ihalede yüklendiği yükümleri yerine getirmediğini, hizmetin sürekliliği ve düzenin sağlanmasında sıkıntılar yaşandığını, Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/54 D.İş sayılı dosyasına sunulan bilirkişi raporunda, davacı yazılımı ile üniversitenin mevcut yazılım veri tabanlarının, teknolojilerinin ve tasarımlarının tamamen farklı olduğunun tespit edildiğini, Stored procedurların hazır veri tabanı sorguları olduğunu, program kodu tarafında yer almadıklarını ve veri tabanı üzerinde saklandıklarını, dolayısıyla üçüncü kişilerle kod paylaşılmadığını, üçüncü kişi ile paylaşılan know-how varsa,

notların nasıl hesaplanacağının belirlendiği yönetmelik ve senato esaslarının hazırlanması ve detaylı anlatımını içeren bilgilerden oluşturduğunu ve Üniversiteye ait olduğunu, davacının meşru yararlarına aykırı hareket etmediklerini, Teknik Şartnamenin Veri Transfer İşlemleri başlıklı 5.1 maddesi ve Teknik Şartnamenin 10. maddesi kapsamında, davacı firmanın kendisinden önceki otomasyona ait verileri (Nokta Otomasyon) aynı tekniklerle aldığını ve kendi otomasyonuna yerleştirdiğini,

buradan da eski otomasyona ait veriler ve veri tabanının davalı Kuruma ait olduğu ve geçici kullanım hakkının o anki yüklenici davacı firmaya verildiğinin anlaşıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Üniversite tarafından, davacının geliştirdiği öğrenci işleri otomasyon yazılımı kullanılmakta iken. 2013 yılı Mart ayı itibariyle, üniversite öğrenci işlerinde dava dışı Epati Bilişim Teknolojileri San. ve Tic. Ltd.

Şti.'nin (Epati Bilişim) geliştirdiği öğrenci işleri otomasyon sistemi yazılımının kullanılmaya başlandığı, Üniversite'nin önceki öğrenci işleri yazılımını geliştiren davacıya ait kaynak kodlarının bir kısmının bilgi işlem dairesi çalışanları tarafından dava dışı Epati Bilişim çalışanlarına e-posta ile gönderildiği, dava dışı Epati Bilişim tarafından geliştirilen öğrenci işleri yazılımının ise, davacı firma yazılımından farklı bir programlama dili ve veri tabanı ile geliştirildiği, söz konusu yazılımlarının ara yüzlerinin de birbirinden farklı olduğu,

söz konusu öğrenci işleri otomasyon sistemleri yazılımlarının farklı ortamlarda geliştirildiği, davaya konu olayda iki firmanın tercih ve programlama dilleri ve veri tabanları arasında büyük söz dizimi farklılıklarının mevcut olduğu,

dava dışı Epati Bilişim tarafından geliştirilen öğrenci işleri otomasyon yazılımının davacı firma tarafından geliştirilen yazılımın üzerine inşa edildiğinden ya da kaynak kodlarının kopyalanıp üçüncü kişinin geliştirdiği yeni yazılıma aktarıldığından bahsedilemeyeceği, davacı firma tarafından geliştirilen dava konusu yazılımdan Epati Bilişim tarafından geliştirilen yazılıma geçiş sırasında, veri bağlamındaki tutarsızlığının giderilmesi amacıyla davalı Üniversite bilgi işlem dairesi yetkililerince davacı firmanın geliştirdiği yazılımın veri tabanının ve tutarsızlığın görüldüğü ilgili kaynak kodlarının bir kısmının e-posta gönderildiği,

paylaşımın taraflar arasında mutabık kalınan Öğrenci İşleri Otomasyon Yazılımı Hizmet Alımı Teknik Şartnamesi'nin 8.maddesinde davalı Üniversite'ye izin verilen değiştirme ve geliştirme işlemleri sınırları içinde kaldığı, ayrıca üçüncü kişinin bu kaynak kodlarından istifade etmek ve yazılımı kopyalamak suretiyle programlama yapmadığı, davalı Üniversite'nin 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nu (FSEK) ihlal ettiği sonucuna varılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıya ait yazılımı kullanma hakkı kendisine ait olan davalı Üniversitenin yeni bir öğrenci işleri otomasyon yazılımı hazırlatmak amacıyla, kendi kullanımı için hazırlanacak yeni yazılımın içereceği hususların görülmesi ve yeni yazılımın da buna göre hazırlanması, yani bilgi vermek amacıyla davacıya ait yazılımın bazı kaynak kodlarını dava dışı üçüncü kişiye göndermesinin davacının çoğaltma hakkını ihlal etmeyeceği, taraflar arasında imzalanan sözleşme gereğince de davalının yazılımı kendi kullanımı için geliştirme ve değiştirme hakkına sahip olduğu,

üçüncü kişinin bu kaynak kodlarını yeni hazırlanan yazılımda kullanmadığının belirlendiği, davacının FSEK’in 22. maddesinde düzenlenen çoğaltma hakkının ihlal edilmediği, 25. maddesi uyarınca da yazılımın kaynak kodlarının çeşitli vasıtalarla umuma iletilmesinin de söz konusu olmadığı, dava dilekçesi ekinde sunulan mail yazışmalarında davacı şirketin kişilik haklarına zarar verebilecek bir unsur bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının eser niteliğindeki bilgisayar yazılımına ait FSEK’ten kaynaklanan mali haklara tecavüz edildiği iddiasıyla FSEK’in 68. maddesi uyarınca maddi tazminat, davacının kişilik haklarına saldırı yapıldığı iddiasıyla manevi tazminat taleplerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.