Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/5059 K.2025/4671

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "...+şekil" ibareli marka başvurusunun, davalının itirazı nedeni ile reddedildiğini, davalının marka tescillerinin birçok emtiayı/hizmeti kapsadığını, davalının bu kadar fazla ve aynı hizmet sınıfında marka tescilinin ve kullanımının markanın altında yatan mantığa ve hayatın olağan akışına aykırı düştüğünü ileri sürerek davalı adına tescilli 2010/... ve 2012/... no.lu markaların 29, 30, 35 ve 43. sınıflarda, 2015/... no.lu markanın 29, 30 ve 43. sınıflarda kullanmama nedeniyle iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 1972 yılından bu yana mobilya sektöründe faaliyet gösterdiğini ve adına tescilli olan markaları kullandığını, bu hususun davacı tarafça da bilindiğini, davacının müvekkili aleyhine yönelttiği iddiaların dayanaksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ispat külfeti üzerinde olan davalı yanca, davaya konu edilen markaların tescil tarihinden dava tarihine kadar olan beş yılı aşkın süreden beri dava konusu emtia ve hizmet sınıfları yönünden hakkı devam ettirecek nitelikte bir kullanımının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı yanca sunulan lisans sözleşmelerinden birisinin davaya konu 2010 ... tescil numaralı markaya ait olduğu anlaşılmış ise de, lisans verilen şirketin ticaret unvanında da mobilya ibaresinin yer aldığı, ayrıca lisans alan bu şirket tarafından markanın iptali talep edilen sınıflardaki mal ve hizmetler için kullanıldığına dair bir delil sunulmadığı, ispat yükü kendisinde olan davalı tarafça lisans alan şirketin ticari kayıtlarının incelenmesi için talepte bulunulmadığı, yalnızca lisans sözleşmesi yapılmış olmasının markanın kullanıldığını ispata yeterli olmadığı,

davalı tarafça davaya konu markanın iptali talep edilen mal ve hizmetlerde ciddi ve etkin bir şekilde kullanıldığının ispatlanamadığı, bu itibarla 2010 ... tescil sayılı marka yönünden davanın kabulü kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı; buna karşılık kısmen iptali talep edilen davalıya ait 24.04.2018 tescil tarihli ve 2012 ... numaralı marka ile 26.07.2016 tescil tarihli ve 2015 ... numaralı markanın tescil tarihlerinden dava tarihi olan 11.01.2021 tarihine kadar 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 9. maddenin birinci fıkrasında öngörülen iptal için belirlenen 5 yıllık sürenin dolmadığı,

bu itibarla kullanmama nedeniyle iptal şartlarının oluşmadığı gözetilmeden belirtilen markalar yönünden davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, davalı adına tescilli 2012 ... numaralı "...&...

MOBİLYA+şekil" ve 2015 ... tescil numaralı "..." markasının iptali davasının reddine, 2010 ... sayı ile tescilli "..." markasıyla ilgili davanın kabulüne karar verilmiş, karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markanın kullanmama nedeniyle iptal istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun ( HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.