Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/5241 K.2025/3930

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacı vekili 23.10.2012 tarihli dilekçesinde dava değerini 538.000,00 TL (103.00,00 euro + 131.000,00 euro) olarak belirttikten sonra dilekçenin devamında müvekkili ...'nın finansal kiralama sözleşmesine göre sorumlu olduğu miktarı 131.000,00 euro olarak açıklamıştır.

İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair verilen karara yönelik davacılar vekilinin istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiş olup, davacılar vekili 24.07.2024 tarihli dilekçesinde istinaf mahkemesi kararının sadece müvekkili ... yönünden temyiz edildiğini beyan etmiştir. Bu durumda davacı ... yönünden borçlu olunmadığı talep olunan miktar, ıslah dilekçesi tarihi itibarı ile (24.09.2012) T.C.

Merkez Bankası euro efektif satış kuruna göre 305.125,00 TL olup, bu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kaldığından davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.