Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/6607 K.2025/4195

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ile aralarındaki iş ilişkisi kapsamında yapılan işlere ve teslim edilen mallara ilişkin olarak dört adet fatura tanzim edilerek davalıya teslim edildiğini, bu faturalara karşılığı davalıdan cari hesap alacağının bulunduğunu, bu hususun her iki şirketin ticari defter ve kayıtları ile sabit olduğunu, davalı tarafından ödeme yapılmaması üzerine icra takibi başlatıldığının, takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve alacağın %20'si oranında icra inkâr tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin borcu bulunmadığını, davacının işleri yarım bırakması nedeniyle ticari ilişkilerinin bozulduğunu, kabul anlamına gelmemek kaydıyla müvekkilinin Ankara 1. İcra Müdürlüğünün 2019/.... E. sayılı dosyası üzerinden 409.105,12 TL, yine Ankara 1. İcra Müdürlüğünün 2019/10822 E. sayılı dosyası üzerinden 550.000,00 TL alacaklı olduğunu, bu kapsamda takas ve mahsup definde bulunduklarını savunarak davanın reddine, davacının alacağın %20 oranında kötüniyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile takibe konu dört adet toplam 459.981,35 TL bedelli faturanın tarafların ticari defterlerinde kayıtlı olduğu, davalı şirketin bağlı olduğu vergi dairesine de BA formları ile beyan edildiği, davacı şirketin kayıtlarından davalı tarafından 1.000,00 TL ödeme yapıldığının tespit edildiği,

davalı alacaklı olduğunu iddia ettiği icra takip dosyalarından dolayı takas ve mahsup def'inde bulunmuş ise de belirttiği icra takiplerinin kesinleştiği, alacağın takip hukuku çerçevesinde tahsili gerektiği, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 33. maddesi kapsamında takas definin icra emri tebliği sonrasında öne sürebileceği, bu bağlamda takas ve mahsup def'inin yerinde olmadığı, davalı şirketin takip öncesi usulüne uygun yöntem ile temerrüde düşürüldüğünün kanıtlanamadığı,

alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın 458.981,35 TL asıl alacak üzerinden kısmen kabulüne ve icra inkâr tazminatına karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının takibe konu dört adet faturasının davalı ticari defterlerinde kayıtlı olması ve BA formu ile vergi dairesine bildirilmiş olması nedeniyle mal tesliminin kanıtlanmış olduğu dikkate alındığında davacının dört adet fatura nedeniyle 459.981,35 TL alacaklı olduğu, bu alacaktan davacının ticari defterlerinde kayıtlı olan 1.000,00 TL davalı ödemesinin mahsubu sonucunda işbu davada talep edebileceği alacağın 458.981,35 TL olduğunun anlaşıldığı,

davalının takas alacağına konu dosyalardan Ankara 1. İcra Müdürlüğünün 2019/10822 E. sayılı icra takibine konu asıl alacağın 550.000,00 TL olduğu, takibin kesinleştiği ve bu alacağın davacının alacaklı olduğu anlaşılan 458.981,35 TL alacağından fazla olduğu, takas talebinde bulunabileceği gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.