Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/6668 K.2025/4234

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2020/... sayılı "..." ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvurunun Resmi Markalar Bülteninde yayımlandığını, davalı şirketin "..." ibareli markalarını gerekçe göstererek yaptığı itirazın reddine karar verildiğini, bu ret kararına karşı davalının yeniden inceleme talebinin Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararıyla kabul edilerek bu kez başvurunun reddedildiği,

oysa müvekkilinin “...” tabela adı ile 11.02.2000 tarihinden bu yana ... ve kırtasiye malzemelerinin ticareti faaliyetini sürdürdüğünü, zamanla büyüyen ticari faaliyetlerinde işyerinin akılda kalıcılığını sağlamak amacıyla “...” kelimesi ile bu kelimenin tersten yazılışı olan “...” kelimelerinin birleşik yazımından oluşan “...” sözcük grubunu logo ve tasarımı ile kullanmaya başladığını, 2013 yılında da www...com web sitesini kurduğunu, zaman içinde görselli markayı 2016/... sayı ile TÜRKPATENT nezdinde kendi adına tescil de ettirdiğini, taraf markalarının benzemediğini,

okunuşlarının ve kavramsal açıdan tüketici zihninde oluşturdukları algının da çok farklı olduğunu ileri sürerek, YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde; taraf markalarının birbirlerine benzediğini, zira uzun kelimelerden oluşan bu markalarda tek bir harfin farklı olduğunu, tarafların markalarının kapsamına giren emtiaların aynı sektöre ve faaliyet alanına ilişkin olduğunu, bu yüzden markaların karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, davacının marka tescili talebinin kötüniyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının redde mesnet markası ile davacının markasının reddedildiği 16. sınıftaki tüm emtialar ile 35. sınıf hizmetler açısından emtia ayniyeti/benzerliği/türdeşliği şartının gerçekleştiği, karşılaştırılan işaretlerin esas unsuru olan “...” ve “...” ibarelerinin her ikisinin de birleşik ve uzun kelimeler olup aralarında sadece tek bir harf farklılığının bulunduğu,

bu kelimelerde geçen diğer dokuz harfin dizinleri itibariyle dahi birebir aynı oldukları, davacının markasında “...” harfinin özel bir kompozisyonda kullanılmış ve işarete bir de basit şekil unsurunun eklenmiş olmasının markalar arasındaki benzerliği ortadan kaldırmadığı, tüketicilerin markaları görsel ve işitsel ve anlamsal açıdan benzer bulacağı, davalının “...” markasını 35. sınıf altında 16. sınıfa giren emtialar dışında kalan emtialarda toptan/perakende satış/mağazacılık hizmetlerinde kullandığına dair herhangi bir delil sunmadığı,

bu nedenlerle, taraf markaları arasında karıştırılma ihtimalinin 35. sınıf altında 03, 09 (metronomlar hariç), 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 ve 28. sınıflara giren emtiaların toptan/perakende satış/mağazacılık hizmetleri hariç olmak üzere bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının dava konusu markasının tertip tarzında tek harf farklılığının görsel olarak vurgulanmış olduğu, dava konusu markayı gören tüketicilerin bunun davalının itiraza mesnet markalarından farklı bir ticari kaynaktan geldiğini hemen ve ilk bakışta algılayabileceği, markalar arasında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, tarafların marka işaretleri benzer bulunmadığından,

emtia benzerliği şartı yönünden değerlendirme yapılmasına gerek görülmediği gerekçesiyle davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın kabulü ile YİDK kararının iptaline karar verilmiş, karar, davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

YİDK kararının iptali istemli davada, taraflar arasındaki uyuşmazlık, "..." ibareli başvuru ile davalının itirazına mesnet "..." ibareli markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1 hükmü uyarınca iltibas bulunup bulunmadığına ilişkindir.

SMK'nın 6/1 hükmü uyarınca, tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya benzer ise, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa tescil edilemez.

Markalar arasında iltibasa yol açacak derecede bir benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki markaya konu işaretin, ayırt edici ve baskın unsurları dikkate alınarak bütünü itibariyle görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları izlenimin esas alınması gerekmektedir.

Somut olayda, davacının, ‘...’ ibareli başvurusuna davalının ‘...’ ibareli markasını mesnet göstererek yaptığı itiraz sonucu Markalar Dairesi Başkanlığı ve YİDK tarafından yapılan değerlendirmede markaların görsel ve işitsel yönden bütünüyle bıraktıkları izlenim itibariyle iltibasa yol açabilecek düzeyde benzer oldukları ve markaların kapsamında aynı/aynı tür mal ve hizmetlerin bulunduğu, bu sebeple karıştırılma ihtimali bulunduğu görüşüne varılmıştır.

YİDK kararının iptali istemli işbu davada, mahkemece, bilirkişi heyetinden alınan raporda da, taraf markalarının görsel ve işitsel yönden benzerlik gösterdiği ve 35. sınıf altında 03, 09, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 ve 28. sınıflara giren emtiaların toptan/perakende satış/mağazacılık hizmetleri hariç olmak üzere, karşılaştırılan markaların karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, kanaatine varılmıştır.

Dosya kapsamında bulunan marka tescil belgeleri incelendiğinde, taraf markaların esas unsuru olan “...” ve “...” ibarelerinin her ikisinin de birleşik kelime olduğu, aralarında sadece tek bir harf farklılığı bulunduğu, bu kelimelerde geçen diğer dokuz harfin dizinleri itibariyle dahi birebir aynı olduğu, tek harf farklılığının markalarda geçen kelimeler arasındaki benzerliği ortadan kaldıracak güçte olmadığı, kelime unsurlarının farklı yazım karakterlerinde yazılmış olması ve davacının markasında “...” harfinin özel bir kompozisyonda kullanılmış olması ve işarete basit bir şekil unsurunun eklenmiş olmasının da küçük ayrıntı olarak kaldığı,

markaları ayırt edilemeyecek derecede benzer olmaktan kurtaramadığı, bununla birlikte davacının markasının kapsamına alınmak istenilen 16. ve 35. sınıftaki emtialar ile davalının markasının kapsamına giren emtiaların aynı/benzer emtialar olduğu,

bu nedenle bilirkişi raporundaki tespitler doğrultusunda, davacının markasının reddedildiği 16. sınıftaki tüm emtialar ile 35. sınıftaki, “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için (03, 09, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 ve 28. sınıflara giren tüm emtiaların) bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar,

katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)” hizmetler haricinde kalan 35. sınıfa giren tüm hizmetler açısından somut olayda emtia ayniyeti/benzerliği şartının da gerçekleştiği gözetilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde taraf markalarının tertip tarzı itibariyle benzerlik göstermediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davalılar yararına bozulması gerekmiştir.