Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/775 K.2024/9020

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Türk Patent ve Marka Kurumu'nun 2020/04446 sayılı tasarımının hak sahibi olduğunu, davalının müvekkiline ait bulunan oturma ünitesi tasarımını tümü ile kopyalayarak müvekkilinin izni ve bilgisi olmaksızın sattığını, müvekkili şirkete ait olan oturma ünitesi tasarımının tüm unsurlarıyla benzerini ticari amaçla kullanmakta olduğunu, satışa arz etmekte ve bu suretle mevzuat hükümlerine aykırı hareket etmekte olduğunu, Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2021/75 D.

İş sayılı dosyası kapsamında hazırlanan bilirkişi raporunda davalının müvekkilinin tasarım hakkına tecavüz ettiğinin tespit edildiğini ileri sürerek, müvekkilinin tescilli tasarım hakkına vaki olan tecavüzün tespitini, meni ve refini, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin mobilya sektörüyle ilgili ürünleri "MYGUSİ" markası ile aynı sektörde yer alan diğer firmaların ürünlerine kesinlikle benzemeyen, farklı yönleriyle dikkat çeken ve tamamen kendisine özgü tasarımlar yaparak ürettiğini, ayırt ediciliğin değerlendirmesinde tasarımcının tasarımı geliştirmede sahip olduğu seçenek özgürlüğünün derecesinin dikkate alındığını, müvekkili şirketin üretmiş olduğu oturma ünitesi ile davacı şirketin üretmiş olduğu oturma ünitesi arasında farklılıklar bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacıya ait 2020 04446/1 ve 2 sıra numaralı tasarımlar ile davalı tarafça satışa sunulan tasarımların genel izlenim itibarıyla yüksek oranda benzer olduğu, ayrıntı seviyesinde küçük farklılıklar olduğu, bilgilenmiş kullanıcı nezdinde karıştırılabileceği ve davalı kullanımlarının yeni ve ayırt edici olmadığı,

davacının tasarım tesciline konu tasarımlardan doğan haklara tecavüz teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı tarafından satışa sunulan oturma gruplarının haksız rekabet yarattığının tespitine ve bu haksız rekabetin men'ine ve ref'ine, davalı tarafın haksız rekabet ve marka hakkına tecavüz sayılan, davacıya ait 2015/07224/2 ve 2013/04100/2 sıra numaralı tasarımlar açısından davalı tarafça dış cephe kullanımının, her türlü tabela, tanıtım evraklarının ve internet sitesinden kaldırılarak kullanımının önlenmesine, 1.000,00 TL maddi tazminatın ve 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, tasarım hakkına tecavüzün tespiti, men'i, ref'i, maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 55 inci ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme 1.Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Davacı vekili dava dilekçesi ile tasarım hakkına tecavüzün tespiti, men'i, ref'i, maddi ve manevi tazminat talep etmiştir. Mahkemece davalının ürünlerinin davacının tasarımına tecavüz oluşturduğu tespit edilmiş ise de hüküm fıkrasında davacının talebi aşılarak davalının ürünlerinin haksız rekabet ve marka hakkına tecavüz oluşturduğu yönünde hüküm tesis edilmiştir. Bu durum hukuka uygun olmayıp bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.