KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2013/12994 E., 2014/3293 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/1,2b; 62/1, 51/1,6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme
Karar Metni
323 kelime·2 dk okuma
. Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :
Makina mühendisi sanığın şantiye sorumlusu olarak görev yaptığı ....
İnşaatı Şantiyesinde soğuk demir işçisi olarak çalışan katılanın, olay tarihinde sabah saat 10:00 sularında, fabrika ana üretim binasının blok kolonlarının oturduğu temellerin perde demirlerinin bağlanması işini, temel çukurunun zemininden 1,5 metre yükseklikte ahşap kalas üzerinde yaparken, kalasın yerinden oynamasıyla toprak zeminli temel çukuruna sırt üstü düşmesi sonucu, belinde ağır (4.) derece L-1 kompresyon kemiği kırığı oluşacak şekilde yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda, katılan işçiyle eşdeğer kusurlu görülen sanık şantiye şefi hakkında iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi,
failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı, sanığın eşdeğer kusurlu oluşu nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilerek asgari hadden uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura ve bilirkişi raporlarının yetersiz ve olaya uyumsuz olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Hapis cezası TCK'nın 51/1. maddesi gereğince ertelenen sanık hakkında aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca belirlenmesi zorunlu olan 1-3 yıl arası denetim süresinin belirlenmemiş olması ,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2013/12994, K. 2014/3293, 12 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama