Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/2411 K.2013/25121

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya kapsamına göre; şikayetçi mağdurenin, kıyafetlerini çıkartıp, sadece iç çamaşırları üzerinde kalacak şekilde ve müzik eşliğinde dans ettiği ana ilişkin görüntülerinin, misafir olarak gittikleri bir evde, kız arkadaşı olan sanık tarafından, onun rızası dahilinde, kamera sistemi çalışır cep telefonuyla kaydedildikten sonra, görüntüleri kaydeden sanığın, şikayetçinin bilgisi dışında, bu görüntüleri, başka kişilere verdiği iddiasına konu olayda,

Sanığın, bahse konu görüntüleri şikayetçinin telefonuna da aktarmaları nedeniyle görüntülerin sadece kendisinde mevcut olmadığına dair savunması, gerek soruşturma, gerek kovuşturma aşamasında, savunmanın doğruluğunu denetlemek amacıyla, sanık ve şikayetçinin kullanımındaki telefonlar üzerinde teknik inceleme yaptırılmamış olup, olayın üzerinden geçen zaman dilimi ve dosya kapsamı nazara alındığında, bu aşamada yaptırılacak teknik incelemeyle savunmanın aksine yeni bir delil elde edilmesi imkanı bulunmadığı gibi, görüntüler şikayetçinin telefonuna aktarılmamış olsa bile,

sanık ve şikayetçinin, bir üçüncü kişinin evinde misafir olarak bulunmalarından dolayı, mevcut hal ve koşullara göre, aynı ortamdaki diğer kişi ya da kişiler tarafından da, onlar farkına varmadan, görüntülerin temin edilmiş ve bu kişi ya da kişiler tarafından söz konusu görüntülerin başkalarına verilmiş olmasının ihtimal dahilinde olması, şikayetçinin görüntülerini eline geçiren kişinin, şikayetçiyi tanıdığını beyan etmekle beraber sanığı bildiğine ve görüntüleri ondan aldığına dair bir iddia ve dosya kapsamında bir delil bulunmaması,

ahlak ve namus kavramlarının önemsendiği bir toplumda yaşayan sanığın, şikayetçiyle arkadaş olduğu ve aralarında önceye dayalı husumet bulunmadığı da dikkate alındığında, onun yaşamını olumsuz yönde etkileyecek şekilde fiziksel mahremiyetini içeren özel görüntülerini başkalarıyla paylaşmasının, müşterek hayat tecrübeleri ve dosya içeriği nazara alındığında, sanıktan beklenen bir davranış biçimi olarak kabul edilemeyecek olması karşısında, sanığın mahkumiyetine yeter, her türlü derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla;