Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/15276 K.2017/4670

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat talebinin dayanağı olan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/97 Esas - 2008/54 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinde; davacının (sanığın) 10.07.2001 tarihinde gözaltına alındığı ve bir kişiye karşı adam öldürme, üç kişiye karşı adam öldürmeye tam teşebbüs ve ölümle biten kavgada maktule el uzatma suçlarından tutuklanması istemiyle sulh ceza mahkemesine sevk edildiği ve 11.07.2001 tarihinde tutuklanmasına karar verildiği,

davacı (sanık) hakkında bir kişiye karşı faili gayri muayyen şekilde adam öldürme, üç kişiye karşı faili gayri muayyen şekilde adam öldürmeye tam teşebbüs ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açıldığı, yargılama devam ederken 10.09.2003 tarihinde tahliyesine karar verildiği,

03.05.2004 tarih, 2001/360 Esas - 2004/93 Karar sayılı karar ile 6136 sayılı Kanuna muhalefet ve üç mağdura karşı faili gayri muayyen şekilde adam öldürmeye tam teşebbüs suçlarından beraatine, faili gayri muayyen şekilde adam öldürme suçundan ise davacının (sanığın) eyleminin ölümle biten kavgada maktule el uzatma olarak tezahür ettiğinden bahisle ağır para cezasıyla cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verildiği,

kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28.03.2005 tarih, 2004/4830 Esas - 2005/623 Karar sayılı ilamı ile katılanların davacı (sanık) hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen beraat hükmünü temyiz etme yetkileri bulunmadığı gerekçesiyle katılanlar vekilinin temyiz talebinin bu suç yönünden reddine, üç mağdura karşı faili gayri muayyen şekilde adam öldürmeye tam teşebbüs suçlarından verilen beraat kararlarının onanmasına, ölümle biten kavgada maktule el uzatma suçundan verilen mahkumiyet kararının ise bozulmasına karar verildiği,

bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonucunda 26.02.2008 tarih, 2005/97 Esas - 2008/54 Karar sayılı karar ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nda ölümle biten kavgada maktule el uzatmak fiilinin doğrudan suç olarak düzenlenmediğinden bahisle davacının (sanığın), lehe hükümler içeren 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 86/3-e, 29 ve 62. maddeleri gereğince neticeten 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve temyiz üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 02.11.2009 tarih,

2008/9582 Esas - 2009/6471 Karar sayılı ilamı ile davacı (sanık) hakkındaki adli para cezasından ibaret mahkumiyet kararının hüküm tarihine göre kesin olması nedeniyle temyiz taleplerinin reddine karar verildiği, tazminat davasının ise 466 sayılı Kanunda öngörülen sürede, 30.10.2013 tarihinde açıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.