KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2016/7615 E., 2019/3552 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Mart 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 2863 sayılı Kanuna aykırılık
- Hüküm
- 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62/1, 52/2, 51, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme
Karar Metni
319 kelime·2 dk okuma
2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile anılan maddenin (3) numaralı fıkrasının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmek ve 04/05/2011 tarihli olay yeri keşfinden sonra inşaat ve ziraat mühendisi bilirkişiler tarafından ortak düzenlenen 16/08/2011 tarihli raporda, 1. derece doğal sit alanı içerisindeki suça konu taşınmaz üzerinde 2-3 yaşlarında 4 adet fıstık çamı dikili olduğunun belirtilmesi karşısında, suç tarihinin 2008 yılı Mayıs ayı olduğu kabul edilmek suretiyle yapılan incelemede;
Davanın ihbar edildiği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünce davaya katılma talebinde bulunulmadığı ve adı geçen kurumun katılmasına yönelik bir karar verilmediği halde, gerekçeli karar başlığında Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün katılan olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, ağaçları kimin diktiğinin araştırılmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Dava konusu taşınmazın 1. derece doğal sit alanı içerisinde kalması karşısında, 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan açılan davaya katılma hak ve yetkisi bulunmayan Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2016/7615, K. 2019/3552, 14 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama