Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/5388 K.2020/1453

Taksirle öldürme suçundan hükümlünün memnu haklarının iadesi talebinin reddine ilişkin karar, hükümlü tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki pikapa, sanığın şoför olarak çalıştığı inşaat şirketinde işçi olarak çalışan mağdurları bindirerek şantiyeye doğru seyrettiği sırada, yönetimindeki aracın fren ködüğünün patlamasıyla aracının kontrolden çıkmasına, yönetimindeki aracın seyir istikametine göre yolun sol dış kısmına çıkıp oradaki tepe yamacına da sürtünerek aşağı doğru sürüklenmesine ve daha sonra da sol şeridin tamamını kapatacak şekilde takla atıp ters dönmesine ve bu sırada taşımalarını yaptığı iki işçinin ölümüne, dört işçinin de yaralanmasına sebep olduğu olay sonucunda ...1.

Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama ile sanığın TCK’nın 85/2, 62, 52/2, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın da 29.11.2012 tarihinde Yargıtay 12. Ceza Dairesinden geçerek kesinleştiği, sanığa verilen adli para cezasının 18.08.2014’te yerine getirildiği, sanığın 11.09.2014 havale tarihli dilekçesi ile de; mahkum edildiği adli para cezasını hapis cezası olarak yerine getirdiğinden bahisle.

TCK’nın 53/6. maddesi uyarınca 1 yıl süreyle geri alınan sürücü belgesinin iadesine karar verilmesini talep etmesi üzerine; mahkemece TCK’nın 53/6. maddesi gereğince cezanın tümüyle infazından itibaren başlamak üzere 1 yıl müddetle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verildiği, infaz tarihinden itibaren 5352 sayılı Adli Sicil Kanununun 13/A-1a maddesi uyarınca cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren 3 yıllık yasal sürenin geçmemiş olması nedeniyle koşulları oluşmadığından memnu hakların iadesi talebinin reddine karar verildiği anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.