Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/2446 K.2019/10805

Sanık ... hakkında TCK’nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii, sanık ... ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, sanık ... hakkında hükmedilen adi para cezası hakkında 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ... müdafiinin; oluşa, kusur durumuna ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, sanık ...’in hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ve katılan vekilinin ise suçun olası kastla işlendiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 53/1 maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık ... hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

2-Sanık ... hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının “605 gün” yerine sehven “305 gün” olarak gösterilmesi,