Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/3652 K.2020/530

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 14.00 sıralarınra sürücü belgesi bulunmayan 1987 yılı doğumlu sanık ...'nın idaresindeki otobüs ile içerisinde tarım işçileri olduğu halde meskun mahalde, 7,40 metre genişliğinde, iki yönlü, tehlikeli eğimli, tehlikeli virajlı, kuru asfalt kaplama, 30 km/s hız limiti bulunan yolda, gündüz vakti, açık havada seyir halinde iken viraja hızlı girdiği esnada direksiyon hakimiyetini kaybettiği, yol kenarındaki çelik bariyerlere çarparak aracın devrilmesine neden olduğu,

araçta bulunan babası ... ile tarım işçisi olan ... ile ...'un vefat ettiği, 22 işçinin ise yaralandığı ancak sanık hakkında şikayetçi olmadıkları, sanığın tam kusurlu olduğunun anlaşıldığı olayda; sanığın taksirinin yoğunluğu ve meydana gelen zararın ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan daha fazla uzaklaşılıp, hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,