Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/13370 K.2021/2348

2- Mühür bozma suçu açısından; TCK’nın 203, 43/1, 62/1, 52/2. maddesi gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık ve mühür bozma suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

“26/11/2014 – 27/02/2015 ” olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında yanlış yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmekle bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Mühür bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın, dava konusu I. ve III. Derece doğal sit alanı içerisindeki 111 ada 28 parsel nolu taşınmazda izinsiz olarak başlattığı inşaatın, 26/11/2014 tarihli yapı tatil zaptı ile 2 katlı halde iken tespit edilerek mühürlendiği, 14/01/2015 tarihli kolluk tarafından düzenlenen olay yeri görgü tespit tutanağı ile ise, mührün yerinde olmadığı ve inşaata devam edildiğinin tespit edildiği, 21/01/2015 tarihli yapı tatil zaptı ile de; dava konusu yapının 2. kez mühürlendiği, ancak sanığın eylemlerine keşif gününde dahi devam eder halde olduğu tespit edilen dosya kapsamında;

TCK’nın 58/3. maddesindeki; “Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur.” şeklindeki düzenleme karşısında, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında hapis cezası seçilerek hüküm tesis edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, adli para cezasına ilişkin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve sanık müdafinin, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

1- 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde ise;

Sanığın, dava konusu I. ve III. Derece doğal sit alanı içerisindeki 111 ada 28 parsel nolu taşınmazda izinsiz olarak başlattığı inşaatın, 26/11/2014 tarihli ilk yapı tatil zaptı ile 2 katlı halde iken tespit edilerek mühürlendiği, 14/01/2015 tarihli kolluk tarafından düzenlenen olay yeri görgü tespit tutanağı ile, 3. katın kolon kalıplarının çakılmış olduğunun, 21/01/2015 tarihli ikinci yapı tatil zaptı ile de; daha önce mühürlenen yapıda mühür fekki yapılarak inşaata devam edildiğinin, 3. kat halinde olduğunun tespit edildiği, sanık hakkında ilk olarak 28/01/2015 tarihinde iddianame düzenlendiği,

her ne kadar iki yapı tatil zaptı tarihi ilk iddianameden önce ise de; ilk iddianame ve ilk iddianame kabul tarihinden sonra.

27/02/2015 tarihli kolluk olay yeri görgü tespit tutanağı ile; dava konusu taşınmazın çatısının saç ile kapatıldığı, olay yerinde inşaatta işçilerin halen çalışma yaptığı, inşaatın tamamen bitmediği, kapı pencerelerin takılmadığı, her iki yapı tatil zaptından sonra inşaata devam edildiği hususlarının tespit edildiği ve sanık hakkında birleşen 2015/62 Esas sayılı davaya konu 12/03/2015 tarihli iddianamenin düzenlendiği,

sanığın eylemleri nedeniyle sit alanının doğal yapısına zarar verdiği ve hakkında iddianame tanziminden sonra eylemine devam etmesi nedeniyle iki ayrı suç oluştuğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki II-1 nolu bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve sanık müdafinin, suçun unsurlarının oluşmadığına, iki ayrı suç oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK’nın 58. maddesi gereğince tekerrür hükümleri uygulanırken, ilgili yasa maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1 nolu bendinin,

tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin 8 nolu “ Sanığın sabıkasındaki Çaykara Asliye Ceza mahkemesinin 01/04/2008 tarih 2007/106 esas 2008/30 karar sayılı ilamın tekerrüre esas olması nedeniyle hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına sanığın cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” şeklindeki paragrafı hükümden çıkartılarak yerine;