KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2019/2183 E., 2021/546 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Ocak 2021
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Dava
- Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
- Hüküm
- Davanın reddi
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Tazminat talebinin dayanağı olan Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/263 Esas – 2012/285 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının terör örgütü propagandası yapmak ve silahlı terör örgütü adına suç işleme suçlarından 22/03/2009 – 06/10/2009 tarihleri arasında 6 ay 14 gün gözaltı ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda terör örgütü propagandası yapmak suçundan infazın ertelenemesine, silahlı terör örgütü adına suç işleme beraatine hükmedildiği, infazın ertelenemesine kararının 26/12/2012 tarihinde, beraat hükmünün 21/10/2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununa tabi olduğu anlaşılmakla;
Davacının 20.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece,
Davacının Kapatılan Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesi (CMK 250. maddesi ile görevli)'nin 2012/263-285 esas karar sayılı dosyasında yargılandığı 5271 sayılı CMK 141/1-d maddeleri gereğince makul sürede yargılanmadığı, uzun yargılama yapıldığı iddiasından dolayı maddi manevi tazminat talebinde bulunduğu, dosyasının incelenmesinde, 22/03/2009 tarihinde gözaltına alınıp 23/03/2009 tarihinde tutuklanan davacının makul sürede yargılama mercii önüne çıkarıldığı ve hakkında gerek bozmadan önce gerekse bozmadan sonra makul süre içinde hüküm verildiği, CMK'nın 141/1-d maddesinde belirtilen şartların oluşmadığı anlaşıldığından davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verildiği anlaşılmakla usulüne uygun gerekçe ile davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2019/2183, K. 2021/546, 25 Ocak 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama