Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/10844 K.2023/3193

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/38 Esas, 2016/209 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 07.11.2020 tarihli, 2016/262659 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü

"Olay yerinde yapılan keşif ile su sarnıcının üzeri camla kapatılarak koruma altına alındığı tespit edilmiş, 12.04.2016 tarihli bilirkişi raporunda, mevcut durumun tadilat projesi onaya sunulmadan sarnıcın üzeri camla kapatılarak oluşturulduğundan izinsiz inşai faaliyetin varlığından söz edilmiş ise de, 26.04.2012 tarihli onarım ön izin belgesi ile basit onarım için sit alanı içinde kalan ancak kültür varlığı olarak tescil edilmemiş binada, basit onarım yapılırken çıkan su sarnıcına hiç bir müdahale yapılmadan, basit onarım sırasında sadece cam ile korumaya alınmış olup, herhangi bir zarar oluşturulmadığından,

sanığın iddia konusu suçu işleme kastı tespit edilememiş, üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yetecek değerde tam ve kesin delile ulaşılamamış olup, savunması mahkememizce samimi bulunduğundan aşağıdaki hüküm kurulmuştur."

2. İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 07.07.1993 tarih ve 4720 sayılı kararı ile tescilli kentsel sit alanında kalan ve tescilli yapı komşuluğunda bulunan özel mülkiyete ait taşınmazda kurul görevlileri tarafından 17.06.2014 tarihinde yapılan incelemeler sonunda tespit edilen müdahalelerin tadilat mimari projeye işlenmediği tespit edilmiştir.

3. Beyoğlu Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğü tarafından 26.04.2012 tarihli onarım ön izin belgesi kapsamında, taşınmazın tüm bağımsız bölümlerinde tesisatların, fayansların, döşemelerin yenilenmesi ile boya, badana yapılması yönünde izin verildiği anlaşılmıştır.

4. Sanık savunmasında, taşınmazın, babası ve kendisinin ortak firmaları olan Maksel Elektronik, İth.İhr. San.Ticaret Ltd.

Şirketinin 2002 yılından beri tapulu mülkü olduğunu, 2012 yılında Beyoğlu Belediyesinden onarım izni aldığını, binadaki elektrik, su, çatı örtüsü, iç badana, sıva, yer döşemelerinin yenilendiğini, binanın kültür varlığı olarak tescilli olmadığını, aldığı onarım izni binanın yenilenmesine yetmediğinden değiştirmek istedikleri hususları gerçekleştirmek amacıyla tadilat projesi çizdirdiğini ve belediyeye sunduğunu, Anıtlar Kuruluna gönderilen projede henüz sarnıç olduğunu bilmediklerini, yer döşemeleri sırasında karoları kaldırıp sarnıcın üzerindeki kumları açınca sarnıçların ortaya çıktığını,

sarnıçlara hiç dokunmadan üzerini kırılmaz cam döşeme ile kapattıklarını, bu tespitten sonra binadaki sarnıcın kültür varlığı olarak tescil edildiğini ve koruduklarını, yasaya aykırı bir işlem yapılmadığını beyan etmiştir.

5. İstanbul II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 25.02.2015 tarih ve 3167 sayılı kararı ile parselde yer alan su sarnıcı 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edilmiştir.

GEREKÇE

A. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "17.09.2014" şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

B. 26.04.2012 tarihli onarım ön izin belgesi ile basit onarım için sit alanı içinde kalan ancak kültür varlığı olarak tescil edilmemiş binada, basit onarım yapılırken çıkan su sarnıcına hiç bir müdahale yapılmadan, basit onarım sırasında sadece cam ile korumaya alınmış olup, herhangi bir zarar oluşturulmadığından, sanığın iddia konusu suçu işleme kastı tespit edilemediği gerekçesi ile müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmesinde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

C. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan veilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) ve (C) bentlerinde açıklanan nedenlerle İstanbul 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/38 Esas, 2016/209 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,