Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/3659 K.2022/2069

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre.

11/03/2015 günü saat 08.40 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içi, bölünmüş, tek yönlü, 10.3 metre genişliğinde, 50 km/saat hız sınırı ve yaya kaldırımı, yol şerit çizgisi ve yaya geçidi levhasının bulunduğu, düz ve asfalt yolda seyir halindeyken, istikametine göre sağ tarafından yaya geçidini kullanarak karşıdan karşıya geçmek isteyen yaya ...'e çarpması şeklinde meydana gelen ve yaya ...'in öldüğü olayda; kaza tespit tutanağı, keşfe binaen tanzim edilen 04/05/2015 tarihli bilirkişi raporu ile Adli Tıp ...

Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 25/08/2015 tarihli raporda; sanığın aracın hızını yol durumuna göre ayarlamaması ile yaya geçidi üzerinden geçmekte olan ölen yayaya ilk geçiş hakkını vermemesi sebebiyle asli ve tam kusurlu olduğu, ölen yayanın ise kusurunun bulunmadığı belirtildiği, hükme esas alınan bu raporların oluş ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.