Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/957 K.2023/3745

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın katılan ile öpüştükleri sırada katılanın rızası dışında resim çekmesine konu eylemi hakkında zamanaşımı süresi içerisinde karar verilebileceği değerlendirilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2016 tarihli ve 2015/696 Esas, 2016/146 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 134 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 51 inci maddesinin üçüncü, altıncı, yedinci, sekizinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ertelemeye karar verilmiştir. 2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.06.2020 tarihli ve 2016/346827 sayılı hükmün sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi yönünden düzeltilerek onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; erteleme hükümlerin uygulanmaması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın katılan ile öpüştükleri sırada çekmiş olduğu resmi katılanın rızası dışında kendi facebook hesabından yayınladığı iddiası ile kamu davası açılmıştır.

2. Mahkemece sanığın atılı suçu işlediği sabit görülerek sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Katılan sanığın rızası dışında resmini paylaşması nedeniyle şikayetçi olduğunu ve davaya katılma talebinin olduğunu beyan ederek uzlaşma talebinin olmadığını bildirmiştir.

4. Sanık soruşturmanın başından beri suça konu paylaşımı kendisinin yaptığını kabul etmiş yanlışlıkla paylaştığını iddia etmiştir.

5. Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinden yapılan inceleme de sanığın katılana karşı 30.12.2014 tarihinde işlediği çocukların cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma iddiaları ile açılan davada Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli ve 2015/219 Esas, 2016/14 Karar sayılı karar ile sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki ve çocuğun alıkonulması suçlarından mahkumiyete karar verildiği ve temyiz incelemesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2021/12511 Esas sayılı sırasında arşivde beklediği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına ve ikrar içeren savunmaya göre; sanığın katılan ile öpüştükleri resmi katılanın rızası dışında kendi facebook hesabından yayınlamasına konu olayda sanığın sübut bulan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 134 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğuna ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık hakkında hükmedilen erteli 1 yıl 8 ay hapis cezasının kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetli görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2016 tarihli ve 2015/696 Esas, 2016/146 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 10. Paragrafında yer alan "5237 sayılı TCK'nın 53/3.

Maddesi gereği sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. Maddesi hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (d), (e) bentlerindeki hakları kullanmaktan aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar.

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendindeki hakları kullanmak yönünden ise, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişiler bakımından aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına,

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki hak yoksunlukları açısından ise Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,