Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/9759 K.2023/2964

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin18.02.2016 tarihli ve 2015/246 Esas, 2016/93 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; 1-Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2-Eksik inceleme ile karar verildiğine,

3-Diğer temyiz nedenlerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A.Yerel Mahkemenin Kabulü

"Olay tarihinde Kaçakçılık ve Organize Şube Müdürlüğü ekiplerince muhbirden alınan bilgiye göre Siverek ilçesinin, Aşağı Yalankoz köyünde toprak altında tarihi eser parçaları ile iki adet büyük ebatlarda mozaiğin bulunduğunun, bu eserlerin sanık tarafından yurt dışına çıkarılması hususunda pazarlık yapıldığının belirlendiği, görevlilerce olay yerinde yapılan inceleme neticesinde, söz konusu alanın yaklaşık 2 metre derinliğinde kazıldığı, kazılan alanın naylonla muhafaza altına alındığı ve ihbar içeriği nedeniyle sanık hakkında Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa muhalefet ettiği gerekçesi ile kamu davasının açıldığı,

sanığın mahkememizdeki savunmasında atılı suçlamayı kabul etmediği, tutunak tanığının beyanında suça konu tarihi eserlerin olduğu bölgeye ihbar üzerine gittiklerini, köy halkı arasında yaptıkları araştırmada ihbar içeriğinde belirtildiği şekilde sanığın ele geçen bu tarihi eserlerin ticaretini yaptıklarını tespit ettiklerini ifade ettikleri,

mahkemece Diyarbakır Kom Şube Müdürlüğüne ihbarı yapan şahsın tanık olarak dinlenebilmesi için açık kimlik ve adres bilgilerinin sorulduğu ancak müzekkere cevabında ilgili bilgiyi veren şahsın ihbarı yaptığı görüşmede açık kimlik ve adres bilgilerinin kesinlikle saklı kalmasını istediğini belirttiğinden kimlik bilgilerinin gönderilmediğinin anlaşıldığı, bu şekliyle açık kimlik ve adres bilgileri bilinmeyen şahsın ihbarı, köy halkı arasındaki konuşmalar gibi hukuki temeli bulunmayan soyut nitelikteki deliller dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair somut başka bir delil ya da tanık beyanı bulunmadığı,

ceza hukukunun evrensel ilkelerinden şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince eldeki bu soyut verilere göre sanığın atılı suçtan cezalandırılmasının mümkün olamayacağı, dolayısı ile sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak yeterli bir delil bulunmadığından aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir. "

Sanık savunmasında;"Daha önceki ifadelerimi aynen tekrar ediyorum, tarihi eserlerin bulunduğu yerde köye ait bir kuyu vardır, ben kuyuya bakmak için gitmiştim, kuyunun yakınında tarihi eser olduğunu köylülerden duymuştum, merakımdan dolayı baktım, ancak kesinlikle ticaret yapmıyorum, üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum, öncelikle beraatimi mahkeme aksi kanaatte ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını talep ederim, dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

Olay tarihinde Kaçakçılık ve Organize Şube Müdürlüğü ekiplerince muhbirden alınan bilgiye göre Siverek ilçesinin, Aşağı Yalankoz köyünde toprak altında tarihi eser parçaları ile iki adet büyük ebatlarda mozaiğin bulunduğunun, bu eserlerin sanık tarafından yurt dışına çıkarılması hususunda pazarlık yapıldığının belirlendiği, görevlilerce olay yerinde yapılan inceleme neticesinde, söz konusu alanın yaklaşık 2 metre derinliğinde kazıldığı, kazılan alanın naylonla muhafaza altına alınıp üzerine toprak parçası atılarak kamufle edilmeye çalışıldığı, görevlilerce eşili alana inildiğinde 2 adet mozaik görüldüğü,

olay yerine gelen müze müdürlüğü görevlilerin yaptıkları incelemeye göre söz konusu mozaiklerin takriben 4 -6 ncı yüzyıl arasında Roma Dönemine ait olabileceğinin değerlendirildiği, ihbar içeriği nedeniyle sanık hakkında Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa muhalefet ettiği gerekçesi ile kamu davasının açıldığı anlaşılmakla; yapılan ev aramasında da herhangi bir suç unsuruna rastlanılmaması, sanığın olay yerinde yakalanmamış olması ve olay yerinde yapılan aramada sanığın suça konu alanı kazdığına veyahut mozaikleri çıkardığına dair herhangi bir delil bulunmaması,

sanığın aşamalarda alınan beyanlarında suçlamaları kabul etmemesi dikkate alındığında, mahkemece sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut inandırıcı delil elde edilemediğinden bahisle verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin18.02.2016 tarihli ve 2015/246 Esas, 2016/93 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,