Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/5747 K.2022/3832

üküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 53/6, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü ehliyetsiz sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içerisinde, azami hız limitinin 80 km/saat olduğu, bölünmüş, tek yönlü, asfalt kaplama, üç şeritli devlet karayolu üzerinde gündüz vakti Maltepe istikametine doğru orta şeritten seyri esnasında olay mahalline geldiğinde orta şeritten sağ şeride geçmek istediği esnada aracın istikametine göre yolun sağ şeridinde seyir halinde olan katılan sürücü ...'ün sevk ve idaresindeki motosikletin yan kısmına sürtünerek çarpması sonucu sanığın tam ve asli kusuru ile katılan ...'ün ve motosiklette yolcu olarak bulunan katılan ...'in basit tıbbi müdahale ile geçer ve hayati tehlikeye neden olmaz şekilde yaralanmalarına sebebiyet verdiği olayda,

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın oluşa, kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken dayanak madde olan TCK'nın 50/1-a. maddesi ile adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmesi sırasında dayanak madde olan 52/3. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; dosya içeriğinden ve UYAP üzerinden yapılan sorgulamada, suç tarihi itibariyle sürücü belgesi bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün (3.) paragrafı hükümden çıkartılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine,

sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin eklenmesi ile sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hükmün (6.) paragrafının hükümden çıkarılması ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELİTELEREK ONANMASINA.