Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9950 K.2023/3833

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 14.02.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacıya ait olan daralı ağırlığı 6576,62 gram olan işlenmiş altına 02.08.2017 tarihinde elkonulduğunu, yapılan yargılama neticesinde davacının beraatine ve elkonulan malların iadesine hükmedildiğini, hükmün 29.11.2018 tarihinde kesinleştiğini ve 29.01.2019 tarihinde taraflarına tebliğ edildiğini belirtmiş, davacının söz konusu altınları 02.08.2017 tarihinden itibaren kullanamaması nedeniyle uğradığı maddi zarara karşılık 50.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 28.02.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; dava açma süresi bakımından araştırılması gerektiğini, davacının tazminat talebinin zenginleşme amacı taşıdığını, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2019/79 Esas, 2019/361 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 17.03.2020 tarihli ve 2019/4630 Esas, 2020/902 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Davacı vekili tarafından her ne kadar müvekkiline ait işlenmiş altına "Yeşil Hattı" geçmesi nedeniyle Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 02.08.2017 tarih ve 2017/6958 sayılı havalesi ile Bakırköy 3.Sulh Ceza mahkemesinin 02.08.2017 tarih ve 2017/3800 D.iş Sayılı YAKALAMA VE EL KOYMA karan ile el konulduğu ve akabinde Müvekkili hakkında Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/438 E. 2018/3454 K. Sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama neticesinde atılı suçun sübut bulmaması nedeniyle hakkında BERAAT kararı verilerek,

el konulan daralı ağırlığı 6576,62 gram olan altınların İADESi’ne karar verilerek iade gerçekleşmiş ise de Ceza Muhakemesi Kanununun 141 maddesinin ilgili hükmü gereğince müvekkilim süresi içerisinde mallarını teslim edememesi nedeniyle kullanamadığı gün sayısı kadar maddi zarara uğradığını ve yine müvekkilinin altın ve kuyumculuk sektöründe faaliyet göstermesi ve hakkında açılan ceza davasında ise '‘Eşyayı Gümrük İşlemlerine tabi tutmaksızın ülkeye sokmak’ yani bu manada kaçakçılık suçu işlediğinden bahisle yargılaması yapılması nedeni ile müvekkilinin ticari itibarının sarsıldığını ,

gerek çalıştığı iş sektöründe gerekse de altınlarını zamanında kendilerine teslim edemediği müşterilerine karşı zor duruma düştüğünü belirterek manevi zarara da uğradığını beyan ederek tazminat talebinde bulunmuş ise de Bakırköy 3.Sulh Ceza mahkemesinin 02.08.2017 tarih ve 2017/3800 D.iş Sayılı YAKALAMA VE EL KOYMA kararında bir usulsüzlük bulunmadığı ve usulüne uygun olarak el konan eşyanın sahibine iade edildiği CMK 141de sayılan hallerin oluşmadığı kanaatine varılmakla davacının davasının reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/438 Esas - 2018/631 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıya ait olan daralı ağırlığı 6576,62 gram olan işlenmiş altına 02.08.2017 tarihinde 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçu kapsamında elkonulduğunu, yapılan yargılama neticesinde davacının beraatine ve elkonulan malların iadesine hükmedildiği, hükmün 29.11.2018 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

2. 02.08.2017 tarihinde usulüne uygun bir biçimde elkonulan altınların 30.01.2019 tarihinde aynen iadesine karar verildiği, elkoyma nedeniyle iade edildikten sonra satılmasına engel bir zarar meydana geldiğine dair bir tespitin de bulunmadığı anlaşılmakla, aynen iade edilen altınlar bakımından tazminat koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 17.03.2020 tarihli ve 2019/4630 Esas, 2020/902 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,