Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/5378 K.2025/7700

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.06.2022 tarihli ve 2022/647 E., 2022/762 K. sayılı ek kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız arama, elkoyma, yakalama ve gözaltı nedeniyle 7.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın ihlal tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 200,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,

maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının manevi tazminatın 500,00 TL'ye yükseltilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine kesin olarak karar verilmiş, kesin olan karara karşı davacı tarafından yapılan temyiz başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince 06.06.2022 tarihli ek karar ile kararın kesin olması sebebiyle reddedilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; manevi tazminata ilişkin talebinin reddedilen kısmının 99.500,00 TL olması sebebiyle temyiz yolunun açık olduğuna, davacının gözaltında kalması sebebiyle özgürlük ve güvenlik hakkının, lekelenmeme hakkının, yurt dışına çıkmamak adli kontrol tedbiri uygulanması sebebiyle seyahat özgürlüğünün, masumiyet karinesinin, haksız ve ölçüsüz arama sebebiyle konut dokunulmazlığı hakkının, hak arama hürriyetinin ihlal edildiğine, açılan tazminat davasının yalnızca yakalama ve gözaltına ilişkin olduğuna dair eksik ve hatalı nitelendirilme neticesinde karar verildiğine, hükmedilen manevi tazminat miktarının çok düşük olduğuna, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Konya 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/292 Esas, 2020/42 Karar sayılı ceza dava dosyası kapsamında, davacının 03.08.2016 - 05.08.2016 tarihleri arasında 2 gün gözaltında kaldığı, akabinde yurt dışına çıkamamak şeklinde adli kontrol tedbiri uygulanmasına karar verildiği davacının evinde, işyerinde ve eşine ait, müşterek kullanımlarında olan araçta arama yapıldığı, davacıya ait cep telefonu ve sim karta el konulduğu, yapılan yargılama sonunda beraatine ve karar kesinleştiğinde yurt dışına çıkamamak adli kontrol tedbirinin kaldırılmasına karar verildiği,

kararın 28.05.2021 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, gözaltı süresinin infaz edildiği ve mahsuba konu yapılmadığı, soruşturma aşamasında elkonulan elektronik eşyanın beraat kararı neticesinde iadesine karar verilmiş olması nedeniyle maddi tazminata konu edilemeyeceği ancak gözaltı koruma tedbiri yönünden kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından manevi tazminat miktarının yükseltilmesi suretiyle istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine kesin olarak karar verildiği, davacı tarafından karara karşı yapılan temyiz başvurusu üzerine ise Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin kesinlik sınırı itibariyle reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 06.06.2022 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacının temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296'ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,