Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/7656 K.2024/7853

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Demre Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2021 tarihli ve 2020/125E., 2021/89K. sayılı ilamıyla yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeniyle CMK 223/2-b maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiş, karara karşı katılan kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince katılan Antalya Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün istinaf başvurusunun incelenmesinde.

"Suçtan doğrudan zarar görmeyen Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün atılı suç nedeniyle katılma ve hükmü istinaf etme hak ve yetkisi olmadığından İstinaf başvurusunun usulden reddine", itiraz kanun yoluna tabi olarak karar verilmiş, katılan ... vekilinin istinaf başvurusuna yönelik ise istinaf başvurusunun kabulü ile dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrası kaldırılarak yerine;

"Sanığa isnad edilen 2863 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan davanın TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddeleri ile CMK 223/8 maddesi uyarınca dava zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, Yapılan yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına, Kararın mahiyeti itibariyle katılan kurum lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına," fıkraları eklenmek suretiyle, hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karara karşı katılan vekilinin temyiz başvurusunda bulunması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, cezalandırılması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Antalya Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu uzmanlarınca 03.10.2019 tarihinde yerinde yapılan inceleme neticesinde ... mevkiinde yer alan 149 ada 1 parsel nolu taşınmazın Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 07.11.1989 tarihli ve 532 sayılı kararıyla sınırları belirlenen, Kurulun 23.08.2008 tarihli ve 2647 sayılı kararı ile de sınır tahsisi yapılarak onaylanan,

daha sonra Antalya Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 26.09.2016 tarihli ve 5349 sayılı kararı ile de sınırları güncellenerek son şeklini alan Andriake-Sura Bölgesi 1. Derece Arkeolojik Sit alanı içerisinde 3 katlı betonarme yapının gözlemlenmesi üzerine Demre Belediye Başkanlığı ile yapılan yazışmalar neticesinde yapının yapım tarihine ilişkin bir bilgiye rastlanılmadığının belirtilmesi üzerine sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılıktan suç duyurusunda bulunulduğu,

sanığın aşamalarda değişmeyen savunmasında 1994 yılında eşinin arsayı aldığını ve 1995 yılında ev yaptığını, eşinin 2015 yılında vefat ettiğini, kendisinin bir ilgisi olmadığını, dava konusu yerin sit alanı olduğunu bilmediğini beyanla atılı suçlamayı kabul etmediği, tanık beyanlarının da sanığı doğruladığı anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince icra edilen keşif üzerine dosyaya sunulan 22.12.2020 tarihli inşaat ve arkeolog bilirkişi raporuna göre.

Davaya konu 149 ada 1 parselin Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 07.11.1989 tarih ve 582 sayılı kararıyla belirlenen Kekova 1. Derece arkeolojik sit alanında yer aldığı yine söz konusu parsel Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 23.08.2008 tarihli ve 2647 sayılı kararı ile sınırları belirlenen Kekova 1. Derece Doğal ve Arkeolojik Sit Alanında kaldığının belirtildiği ve dava konusu yapının dosyada yer alan 1995 tarihli Kale Belediyesi ile Demre Asad Şube Müdürlüğü arasındaki abonelik yazışmaları,

CLK Akdeniz Elektrikten alınan abonelik bilgisi (1995) ve 1998 tarihli Cevre ve Temizlik vergisi bildirimine ilişkin yazışmalar da dikkate alındığında yaklaşık 1995 yılında yapılmış olduğunun belirtildiği, anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince; "bilirkişi raporları, sit alanı kararları ve ilan tutanakları, kolluk araştırması, tapu kaydı ve açıklamaları, tanık ve sanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; her ne kadar yapı 1 derece arkeolojik sit alanında kalmış ise de; söz konusu yapıyı sanığın eşi olan Mehmet Özertürk'ün yaklaşık 1995-1997 yılları arasında yaptırdığının ve alanın sit alanı olarak belirlenmesinin yapının yapılış tarihinden sonra olduğunun tespit edildiği,

her ne kadar yapılış tarihi açısından dava zamanaşımı süresi dolmuş ise de, CMK'nın 223/9 maddesi uyarınca derhal beraat kararı verilebilecek hallerde düşme kararının verilemeyeceği ve ceza yargılamasında esas olan cezaların şahsiliği ilkesi uyarınca yapıyı yaptıran kişinin sanığın eşi olması nedeniyle yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması" gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde; yapının 1995-1996 yıllarında yapılmış olduğunun tespiti karşısında davanın zamanaşımına uğraması nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ve İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrası çıkarılarak 2863 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan davanın TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddeleri ile CMK 223/8 maddesi uyarınca dava zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dosya kapsamındaki 22.12.2020 havale tarihli inşaat-arkeolog bilirkişi raporunda, dava konusu yapının dosyada yer alan 1995 tarihli Kale Belediyesi ile Demre Asad Şube Müdürlüğü arasındaki abonelik yazışmaları, CLK Akdeniz Elektrikten alınan abonelik bilgisi (1995) ve 1998 tarihli Cevre ve Temizlik vergisi bildirimine ilişkin yazışmalar da dikkate alındığında yaklaşık 1995 yılında yapılmış olduğunun belirtilmesi karşısında suç tarihinin 1995 yılı olarak kabulünde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 2863 sayılı Kanunun 65/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi yollamasıyla lehe neticeler doğuran (mülga) 765 sayılı TCK'nın 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir.

Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, suç tarihi olan 1995 yılından itibaren 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, 5237 sayılı TCK’nın 66. ve 67. maddeleri uyarınca yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş ise de;

netice itibariyle zamanaşımı nedeniyle düşme yönünde hüküm tesisi yerinde görüldüğünden, bu husus sonuca etkili görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesi kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,