Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/9615 K.2023/5763

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine Mahkemece kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı vekiline 18.10.2022 tarihinde tebliğ edilmesinin ardından, davalı vekilinin sunduğu 19.10.2022 tarihli dilekçesinin katılma yoluyla temyiz niteliğinde olduğu, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 19.02.2014 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; taksirle öldürme suçundan 23.03.2013-19.06.2013 tarihleri arasında tutuklu kalan davacı hakkında yapılan yargılama sonunda beraat kararı verildiğinden bahisle davacının maddi ve manevi zararlarının tazmini için 15.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın 23.03.2013 tarihinden işleyecek faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir, yargılama aşamasında maddi tazminat talebinden vazgeçmiştir..

2. Davalı vekili 17.03.2014 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal süre içerisinde açılmadığını, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı olarak davacı hakkında birden fazla dava açılıp açılmadığının tespitinin gerektiğini, istenilen tazminatın yüksek olduğunu, maddi zararın ispatlanmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. 3. Bakırköy

12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2016 tarihli ve 2016/188 Esas, 2016/321 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 12.000,00 TL manevi tazminatın davacıya ödenmesine karar verilmiştir. 4. Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2016 tarihli ve 2016/188 Esas, 2016/321 Karar sayılı kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay

12. Ceza Dairesinin 26.04.2022 tarihli ve 2021/535 Esas, 2022/3309 Karar sayılı kararı ile davacı lehine hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 5. Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.10.2022 tarihli ve 2022/231 Esas, 2022/354 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyulup davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2022 tarihli 2022/138872 sayılı tebliğnamesi ile hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Davacı vekilinin temyiz isteği; hükmedilen manevi tazminatın yetersiz olduğuna ilişkindir. 2. Davalı vekilinin temyiz isteği; tazminat koşullarının oluşmadığına, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğuna, davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinin hukuka aykırı olduğuna ve davalı lehine de vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Mahkeme gerekçesinde "...Davanın hukuki dayanağı, 5271 sayılı CMK nun 141. ve devamı maddeleridir. Mahkememizce verilen kararın Yargıtay 12. Ceza Dairesi tarafından yukarıda detaylı olarak belirtilen gerekçelerle bozulmuş olmakla, bozma ilamında belirtilen gerekçeler mahkememiz tarafından da uygun bulunarak bozma ilamına uyulmakla; davacı yanın manevi tazminat talebinin;

davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nasafet kuralları da değerlendirilerek takdiren 6.000,00 TL manevi tazminatın haksız tutuklama tarihi olan 23/03/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine, karar verilerek aşağıda belirtilecek şekilde hüküm kurmak gerekmiştir." denilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Bakırköy

28. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2013/219 Esas - 2013/1067 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının taksirle öldürme suçundan 23.03.2013-19.06.2013 tarihlerinde 88 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacının beraatine karar verildiği, kararın 02.01.2014 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı, kanunda öngörülen yasal koşulların gerçekleştiği anlaşılmıştır. A.

Davacı ... davalı vekillerinin manevi tazminat miktarına yönelik temyiz istemi yönünden.

Davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarının, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına ve tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltında ve tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin edildiği anlaşıldığından davacı ... davalı vekillerinin hükmedilen manevi tazminat miktarının yetersiz olduğuna yönelik temyiz sebebi yerinde görülmemiştir. B.

Davalı vekilinin diğer temyiz sebepleri yönünden. 1. Davacının tutuklu kaldığı suçtan yapılan yargılama neticesinde beraat ettiği, mükerrer dava bulunmadığı, davacının tutuklama müzekkeresinin infaz gördüğü ve davacının tazminat isteyemeyecek kişilerden olmadığı gözetildiğinde tazminat isteme koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, davalı vekilinin tazminat koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2.15.08.2017 tarihli 694 sayılı KHK ile değişik, 01.02.2018 tarihli 7078 sayılı Kanunun 139 uncu maddesi ile aynen kabul edilen düzenleme ile 5271 sayılı Kanunun 142 nci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca, tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödeneceği, ancak, ödenecek miktarın tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az,

ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamayacağı anlaşıldığından davacı lehine hükmedilen tazminat miktarına göre hesaplanan vekalet ücretinin Sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten az olması nedeniyle karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin Sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hukuka uygun bulunmuştur.

3. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün ve 2 Esas, 63 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında, ancak davanın tamamen reddi halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmolunabileceğinden, davanın kısmen kabulü halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy