Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/9584 K.2023/5766

Sanık hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2015 tarihli ve 2014/123 Esas, 2015/337 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası , aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 18.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl 6 ay süreyle geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

2. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2015 tarihli ve 2014/123 Esas, 2015/337 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 21.05.2019 tarihli ve 2017/10611 Esas, 2019/6499 Karar sayılı kararı ile sanığın sürücü belgesinin hakkaniyete aykırı şekilde çok fazla süreyle geri alındığından bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/463 Esas, 2019/851 sayılı kararıyla ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 8 ay hapis süreyle sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir. 4. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/463 Esas, 2019/851 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

12. Ceza Dairesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2020/59 Esas, 2021/8398 Karar sayılı kararı 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenen sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına yönelik güvenlik tedbirinin trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde uygulanabildiği ve mahkumiyet hükmünün ferisi niteliğinde bulunduğu gözetilmeden, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan bozma öncesi hükmedilen adli para cezasına ilişkin cezanın hukuka aykırı şekilde kesinleştirilerek,

taksirle öldürme suçundan hüküm kurulmadan yalnızca sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına yönelik hüküm kurulması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2022/43 Esas, 2022/244 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanunun 85 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası , aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 18.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 3 ay süreyle geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2022 tarih, 2022/120800 sayılı tebliğnamesi ile kararın onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği, kusursuz olduğuna ve sürücü belgesinin geri alınmasının mağduriyetine yol açacağına ilişkindir. 2. Katılanlar vekilinin temyiz isteği, sanığın kusuruna oranla cezanın yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkeme gerekçesinde "...Yapılan yargılama sonucunda toplanan kanıtlardan, iddia, savunma, bilirkişi raporu, kaza tespit tutanağı, olay tutanakları ve tüm dosya kapsamından.

Sanık ...'ın olay yerinde aracıyla seyri sırasında yola gereken dikkatini vermesi, önündeki aracın yavaşlaması üzerine yavaşlaması, yaya geçidi üzerinde karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya ilk geçiş hakkını vermesi gerekirken sağ tarafından yaya geçidi üzerinde seyir yoluna giren yaya maktul ...'e ilk geçiş hakkını vermeyip sevk ve idaresindeki kamyonetle, dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket ederek maktul ...'e çarparak ölümüne neden olduğu, bilirkişi raporunda sanığın asli kusurlu, maktulün ise tali kusurlu olduğunun belirlendiği,

bu şekilde sanığın eylemi sabit olduğundan mahkumiyetine karar verilmiş, sanığın kusur derecesi gözertilerek alt sınırdan uzaklaşılmış ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

2. Sanık kusurlu olduğunu kabul etmemiştir. 3. Sanığın aracında yolcu olarak bulunan tanıklar Mustafa ve Hacı Mehmet sanığın tırı solladığı sırada aynı hizaya geldiklerinde sağdan sola doğru yaya geçidinin bir kaç metre ilerisinden karşıya geçen yayaya çarptığını söylemiş, olay yerinde bulunan tanık Yücel ise; oluşu aynı şekilde anlatmış ancak çarpmanın yaya geçidi üzerinde gerçekleştiğini belirtmiştir.

4. Kaza tespit tutanağına göre yaya geçidine yaklaşırken hızını azaltmayan sanık tam kusurlu bulunmuştur.

5. İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 20.02.2015 tarihli raporunda sanığın, yola gereken dikkatini vermesi önündeki aracın yavaşlaması üzerine yavaşlaması, yaya geçidi üzerinde karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya ilk geçiş hakkını vermesi gerekirken sağ tarafından yaya geçidi üzerinde seyir yoluna giren yayaya ilk geçiş hakkını vermip sevk ve idaresindeki kamyonetin yayaya çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle asli kusurlu olduğu, yayanın ise;

arşıdan karşıya geçmeden önce yolu kontrol etmesi gerekirken yolu yeterince kontrol etmeyip sanık sürücünün yönetimindeki kamyonetin sağında seyreden aracın önünden geçerek sol tarafından gelen sanık sürücünün yönetimindeki kamyonetin kendisine çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle tali kusurlu olduğu tespit edilmiştir. 6. Katılanların şikayetleri devam etmektedir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın sevk ve idaresindeki kamyonetle gündüzün meskun mahaldeki çift şeritli bölünmüş yolda seyri sırasında kaza mahalli olan yaya geçidi olduğuna dair levhaya geldiğinde önünde seyreden tırı solladığı ve tırla aynı hizaya geldiğinde yaya geçidi üzerinden sağından soluna doğru karşıya geçmek üzere kaplamaya giren yayaya aracının sağ ön kısmıyla çarpması sonucu yayanın hayatını kaybettiği, yaya geçidine yaklaşırken hızını azaltıp, ilk geçiş hakkını yayaya vermesi gereken sanığın asli,

karşıya geçmeden önce yolu yeterince kontrol etmeden yola çıkan yayanın ise tali kusurlu olduğunun kabul edilerek sanığın kusur durumuna uygun şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak mahkumiyetine karar verilmesinde ve üç ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasında isabetsizlik bulunmamış, bu nedenlerle sanık ve katılanlar vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Dairemizin 21.05.2019 tarihli ve 2017/10611 Esas, 2019/6499 Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında 23.06.2015 tarihli kararla hükmolunan 2 yıl 6 ay süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Kanunun 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak 18.200,00 TL yerine 18.000,00 TL olarak belirlenmesi, hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.Ancak.

23.06.2015 tarihli hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle 24 eşit taksitte ödenmesine karar verilen 18.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilip, 1412 saylı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle infazın 24 eşit taksit 18.000,00 TL adli para cezası üzerinden yapılacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 18.000,00 TL adli para cezasının 5 eşit taksitte ödenmesi olarak belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuş, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2022/43 Esas, 2022/244 Karar sayılı kararına yönelik temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün (4) numaralı paragrafından sonra gelmek üzere bir paragraf eklenerek " 23.05.2015 tarihli ve 2014/123 Esas, 2015/337 karar sayılı hükmün yalnıza sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 326 ıncı maddesinin son fıkrası dikkate alınarak,