Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/1753 K.2023/4233

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/223 Esas, 2016/128 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c,e) bentleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22.03.2021 tarihli ve 18-2016/216709 sayılı hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın suçu işlediğinin sabit olduğu, kasıtlı hareket ettiği, cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın katılanı rahatsız etmesi nedeniyle daha önce hakkında 2 ay uzaklaştırma kararının verildiği, bu süreçte katılanın evini değiştirerek başka bir evde kaldığı, bunun üzerine sanığın katılanı sürekli telefonla aradığı ancak katılanın telefonlarına cevap vermemesi üzerine katılanın kullandığı cep telefonuna mesajlar göndermeye başladığı, sanığın gönderdiği mesajların mesaj tespit tutanağı ile tespit edildiği, kişinin huzur ve sukununu bozma suçunu işlediği iddiası ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Mahkemece; katılanın şikayeti üzerine soruşturma sırasında tespit edilen mesaj tespit tutanağına göre sanığın katılana 12/12/2014 tarihinde bir kez, 22/12/2014 tarihinde iki kez mesaj gönderdiği anlaşılmış olup, sanığın savunması ve sanık tarafından katılana gönderilen mesajların içerikleri nazara alındığında sanığın kişilerin huzur ve sükunu bozma kastı ile hareket ettiği sabit görülmediği gerekçesiyle CMK 223/2-c,e maddesi uyarınca beraatine verilmiştir.

3. Sanık aşamalardaki beyanlarında, ''katılanın kendisine borcu olduğunu, borcunu istediğinde aralarında tartışma çıktığını, bu tartışmadan sonra katılanın uzaklaştırma kararı aldırdığını, bu karardan sonra sadece 3 adet mesaj gönderdiğini, katılanın huzur ve sükununu bozma kastı ile hareket etmediğini, mesajları katılan ile barışmak için gönderdiğini" savunmuştur.

4. Katılan aşamalardaki beyanlarında, "sanıktan şikayetçi olduğunu, kamu davasına katılmak istediğini" beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 123 üncü maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu genel ve tamamlayıcı nitelikte bir suç olup, bu suçun oluşması için eylemin Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanmamış olması gerekmektedir.

Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu ile korunan hukuki yarar kişi özgürlüğünün korunması ve bireyin, psikolojik ve ruhsal bakımdan rahatsız edilmemesi ve yaşamını sağlıklı bir şekilde sürdürmesi olarak tanımlanmaktadır.

Bu suçun oluşabilmesi için, kanun metninde yazılı bulunan telefon etme, gürültü yapma yada aynı maksatla, hukuka aykırı bir davranışta bulunulması eylemlerinin bir kez yapmasının yeterli olmadığı, eylemin ısrarla tekrarlanması, süreklilik arz etmesi ve sırf kişilerin huzur ve sükununu bozma saiki ile işlenmesi gerekmektedir.

Israr ögesinin ve sırf huzur ve sükunu bozma saikinin bulunmaması nedeniyle unsurları oluşmayan kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkemece sanığın beraatine dair hüküm tesisinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/223 Esas, 2016/128 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,