Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/3776 K.2025/1937

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, HMUK'un 427. ve CMUK'un 317. maddeleri gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece; davacı vekilinin haksız hükümlülük nedeniyle 15.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 11.673,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacılara ödenmesine karar verilmiş, Dairemizce davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile yerel mahkemece kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile 7.000,00 TL maddi ve 3.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacılara ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ve davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen maddi ve manevi tazminatın eksik olduğuna, davalı vekilinin temyiz sebepleri; davacılar lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminatın fazla olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk derece mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/392 Esas - 2012/731 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının nitelikli hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verildiği, mahkumiyet hükmünün temyiz edilmeksizin 27.11.2012 tarihinde kesinleştiği, 21.02.2013 tarihinde cezanın infazına başlandığı, 20.03.2013 tarihinde davacının cezaevinden firar ettiği, 12.04.2013 tarihinde yeniden yakalanarak cezasının infazına devam ettiği, 27.05.2014 tarihinde şartla tahliye edildiği,

davacı müdafii tarafından gerekçeli kararın tarafına tebliğ edilmediğinden bahisle temyiz edildiği ancak süresinde görülmeyen temyiz talebinin reddine karar verildiği, davacı müdafinin temyizin reddine dair ek kararı temyiz etmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 2014/32784 Esas, 2015/18946 Karar sayılı ilamı ile davacının atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulduğu, bozma ilamı sonrası Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/718 Esas - 2016/72 Karar sayılı kararı ile davacının beraatine hükmedildiği,

beraat hükmünün 15.02.2016 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, hükmün infazına başlandığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, kesinleşen mahkumiyet hükmünün 21.02.2013- 20.03.2013 ile 12.04.2013- 27.05.2014 tarihleri arasında cezaevinde infaz edildiği, bu sürenin tamamının Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/111 D.

İş sayılı kararı ile davacının kesinleşmiş başka bir mahkumiyetinden mahsup edildiği, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davacı hakkında makul tazminata hükmedilmesi suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı anlaşılmakla, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, davacı vekilinin ve davalı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,