Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/387 K.2023/2868

Van 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02/11/2021 tarihli ve 2021/5232 değişik iş sayılı kararı ile kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 23/11/2022 tarihli ve 94660652-105-65-22346-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26/01/2023 tarihli ve KYB-2022/150464 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26/01/2023 tarihli ve KYB-2022/150464 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği,

buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki şartlar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, Somut olayda, şüphelinin sevk ve idaresindeki 21 AAL 880 plakalı aracın seyir halindeyken mağdur çocuğa çarpması neticesinde meydana gelen trafik kazasında, mağdurun kanuni temsilcisi olan babasının şikayetinin bulunmadığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89. maddesinin 5. fıkrasında yer alan, "Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır.

Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde şikâyet aranmaz.” şeklindeki hükme göre, somut olayda müştekinin yaralanması bakımından kesin doktor raporu aldırılıp yaralanmanın 5237 sayılı Kanun’un 89. maddesinin 2 ve 3. fıkralarında sayılan nitelikli yaralanma hallerine uyup uymadığı belirlendikten sonra şüphelinin hukuki durumunun değerlendirilmesi yapılması gerektiği, zira yaralanmanın aynı maddenin 2 veya 3. fıkralarına göre nitelikli olması halinde soruşturmanın şikayete bağlı olup olmadığının belirlenmesi için olayda bilinçli taksir bulunup bulunmadığın araştırılması gerekeceği,

Ayrıca Yargıtay

12. Ceza Dairesinin 08/03/2021 tarihli ve 2019/10184 esas, 2021/2332 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere velayet hakkı anne ve babaya ait olup, bu hakkın birlikte kullanılabilmesi karşısında, velayet hakkına sahip olan mağdurun annesinin de beyanı tespit edilerek tarafların kusur durumuna ilişkin bilirkişi raporu ile birlikte yukarıda belirtildiği üzere mağdura ait kesin adli raporun da temin edilmesinden sonra şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdiri gerekirken, belirtilen nedenlerle yapılan eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine,

soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Van Cumhuriyet Başsavcılığının, 22/09/2021 tarihli ve 2021/10546 soruşturma, 2021/7775 numaralı kararı ile şüpheli hakkında taksirle yaralama suçundan, kovuşturma yapılmasına yer olmadığına ilişkin kararına karşı, müşteki vekilince yapılan itirazın reddine, Van 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02/11/2021 tarihli ve 2021/5232 değişik iş sayılı kararı ile kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Somut olayda, şüphelinin sevk ve idaresindeki 21 AAL 880 plakalı aracın seyir halindeyken mağdur çocuğa çarpması neticesinde meydana gelen trafik kazasında, mağdurun kanuni temsilcisi olan babasının şikayetinin bulunmadığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, somut olayda müştekinin yaralanması bakımından kesin doktor raporu aldırılmadığı, ayrıca Yargıtay

12. Ceza Dairesinin 08/03/2021 tarihli ve 2019/10184 esas, 2021/2332 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere velayet hakkı anne ve babaya ait olup, bu hakkın birlikte kullanılabilmesi karşısında, velayet hakkına sahip olan mağdurun annesinin de beyanının tespit edilmesi gerektiği anlaşılmıştır. 3.Dosya kapsamına göre.

Van Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma neticesinde şikayet olmadığından bahisle şüpheli hakkında taksirle yaralama suçundan, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmış ise de, dosyada mağdur küçüğün yaralanmasına ilişkin kesin doktor raporu ve tarafların kusur durumuna ilişkin herhangi bir bilirkişi raporunun bulunmadığı aynı zamanda velayet hakkına sahip olanlardan sadece babanın dinlenip annenin dinlenmediği dikkate alınarak,

şüphelinin kusur durumunun her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı biçimde tespit edilmesi bakımından keşif yapılarak varsa tanıkların da katılımı ile olay yerinin özellikleri tespit edildikten sonra, tarafların kusur oranlarının açık bir şekilde belirlenmesini sağlamak amacıyla bilirkişi raporu alınması,

mağdur küçüğün yaralanmasına ilişkin kesin doktor raporu temin edilmesi ve şikayet hususunda velayet hakkına sahip annenin de dinlenmesinden sonra şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yönelik itirazın kabulü yerine, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu yazılı şekilde reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2.Van