Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5117 K.2025/3725

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacılar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacıların haksız elkoyma nedeniyle 350.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın elkoyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 350.000,00 TL maddi tazminatın elkoyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara ödenmesine, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun davanın reddine karar verilmek suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacılar vekilinin temyiz sebepleri; müsadere edilemeyeceği anlaşılan otobüse el konulması yerine sicile şerh verilmesinin daha az zarara yol açacağının gözetilmemesi sebebiyle tedbirin ölçülü olmadığına, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/73 Esas, 2014/10 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında davacılara ait araca kaçakçılık suçundan 15.02.2018 tarihinde fiili olarak el konulduğu, yapılan yargılama sonunda 24.01.2014 tarihinde sanıkların mahkumiyetine ve araca ilişkin müsadere talebinin karar verildiği, aracın 15.08.2018 tarihinde davacılara iade edildiği,

davanın elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'ya tabi olduğu,n davacılara ait araca el konulduğu tarihte dosyada mevcut kira sözleşmesi kapsamında gelir sağlandığı ve bu kira sözleşmesi kapsamında yapılan hesaplama ile davaya konu araçlara el konulan tarihler arasında gelir kaybının bulunduğu, yine araca el konulması nedeniyle yedieminde kaldığı süreç boyunca yıpranma sebebiyle zararın bulunduğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabulüne karar verilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacılara ait araca daha önce başka bir soruşturma kapsamında sicile şerh verilmek suretiyle el konulduğu ve kovuşturma devam ederken tazminat davasına konu el koyma işleminin gerçekleştiği anlaşılmakla ikinci kez suçta kullanılan araca fiilen el koyma koşullarının oluştuğu, dayanak dosya kapsamındaki yargılama neticesinde dosya sanıklarının da mahkumiyetine karar verildiği, ayrıca davacı şirketin araçları kira sözleşmesi ile başka bir firmaya kiraladığı gözetildiğinde, zararını kiracı firmadan genel hükümler çerçevesinde talep edebileceği belirlenerek davanın reddedilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,