Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5378 K.2024/4276

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davacı vekili ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin 22.06.2023 tarihinde tebliği üzerine davalı vekilinin 22.06.2023 tarihinde verdiği dilekçesinde hükme ilişkin temyiz sebeplerini bildirerek katılma yolu ile temyiz isteminde bulunarak davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, yapılan incelemede işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince; davacı vekilinin haksız müsadere sebebiyle 40.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Dairemizce davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile 16.174,02 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi, davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarının az olduğuna, ilişkindir.

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddi gerektiğine, reddedilen miktar üzerinden davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, Kırıkkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/466 Esas – 2012/658 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan yargılamasının yapıldığı, yapılan yargılamada 1 yıl 8 ay cezası ile mahkumiyeti ile 06 BA 0346 plaka sayılı aracın müsaderesine karar verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, karara itiraz edilmesi üzerine Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesinin 11.01.2013 tarihli ve 2013/42 Değişik İş sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden söz konusu itirazın reddine, müsadere yönünden dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği,

Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 02.05.2013 tarih 2013/3579 Esas 2013/5312 Karar numaralı ilamı ile sanık (davacı) hakkında atılı suçtan verilen mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi karşında itiraza tâbi olup temyizi mümkün bulunmadığı ve sanığın itirazının merciince değerlendirilip bir karar verildiği gerekçesiyle dosyanın incelenmeksizin tevdii edildiği, kararın 02.05.2013 tarihinde kesinleştiği, aracın 06.02.2014 tarihinde müsadere edilerek 08.12.2014 tarihinde Milli Emlak Genel Müdürlüğüne devredildiği,

sonrasında kanun yararına bozma yoluna gidildiği ve Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 27.11.2014 tarih 2014/8739 Esas 2014/13434 Karar numaralı ilamı ile hükmün müsadere ile ilgili kısmının açıklanması geri bırakılan sanık bakımından hukuki sonuç doğurmayan hükmün devamı niteliğinde olduğu, bu itibarla açıklanması geri bırakılan hükmün dışında mütalaa edilemeyeceği cihetle, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararma itiraz üzerine müsadere yönünden merciince bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesinin 11.01.2013 tarihli ve 2013/42 Değişik İş sayılı kararının bozulmasına karar verildiği,

bozma üzerine Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesinin 20.03.2015 tarih 2015/172 Değişik İş sayılı kararı ile müsadere yönünden verilen kararın infazının durdurulmasına, aracın sahibine iadesine dair karar verildiği, aracın 21.10.2015 tarihinde davacıya teslim edildiği, davanın müsadere tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa tabi olduğu, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçları, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlamaktadır. Manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir.

Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile, gerekse iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin Manevi zararının giderilmesini gerekli kılmaktadır.

Tutuklanan kimseye verilecek Manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, müsadere sebebiyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetildiğinde davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabul edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin kararının CMK'nın 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-f maddesi gereği hükmün ikinci (2.) fıkrası tamamen çıkarılarak yerine “Yasal şartlar oluşmadığından davacının manevi tazminat talebinin reddine” ibaresinin eklenmesi ve değişen vekâlet ücreti açısından hükmün üçüncü (3.) fıkrası tamamen çıkarılarak yerine “5271 sayılı Kanunun 142 nci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca,

tazminat davaları nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan nisbî avukatlık ücreti ödeneceği, ancak, ödenecek miktarın tarifede sulh ceza hâkimliklerinde takip edilen işler için belirlenen maktu ücretten az, ağır ceza mahkemelerinde takip edilen davalar için belirlenen maktu ücretten fazla olamayacağı hususu dikkate alınarak 4.000,00 TL maktu vekâlet ücretinin davalı ...

Hazinesinden alınarak davacıya ödenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,