Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5658 K.2025/1862

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız elkoyma nedeniyle 895.000 TL maddi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 42.675.09 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; bilirkişi raporunda giderlere ilişkin hesaplamaların gösterilmediği, hesaplamanın yanlış olduğu, aracın kullanılamamasından kaynaklı kazanç kaybının davacıya ait araca el koyma tarihi ile tasfiye bedelinin ödendiği tarih aralığına göre değerlendirilmesi gerekirken, aracın satış tarihini baz alınarak hesaplama yapıldığı, aracın değer kaybına ilişkin maddi tazminata hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/502 Esas – 2019/426 Karar sayılı ceza dosyasında, malen sorumlu sıfatıyla ceza davasında yer alan davacının 63 ...

003 plakalı kamyona 5607 sayılı Kanuna Muhalefet suçu kapsamında kullanıldığı gerekçesiyle 15.05.2018 tarihinde el konulduğu, davacının malen sorumlu sıfatıyla yer aldığı dosyada yapılan yargılamada dosya dışı sanığın, 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkumiyetine ve el konulan araç üzerindeki şerhin kaldırılarak, sahibine iadesine karar verildiği, hükmün 08.01.2020 tarihinde kesinleştiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, el konulan aracın 28.11.2019 tarihinde ihale yolu ile satışı yapılarak tasfiye edildiği,

tasfiye bedelinin yasal kesintiler yapıldıktan sonra davacıya ödendiği, el konulan 15.05.2018 tarihi ile aracın satışının yapıldığı 28.11.2019 tarihi arasında aracın kullanılamamasından kaynaklı kazanç kaybının maddi tazminat kapsamında ödenmesi gerektiği gerekçesiyle kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince bir isabetsizlik görülmemiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.Davacıya ait araca 15.05.2018 tarihinde el konulduğu, 28.11.2019 tarihinde ise aracın satılmak suretiyle tasfiye edildiği, tasfiye ücretinin 20.03.2020 tarihinde davacıya ödenmesine karşın, aracın kullanılmamasından kaynaklı kazanç kaybına ilişkin hesaplamanın el koyma tarihi olan 15.05.2018 ile tasfiye ücretinin davacıya ödendiği 20.03.2020 tarihi aralığı baz alınmak suretiyle değerlendirilmesi gerekirken, yazılı şekilde aracın satışının yapıldığı 28.11.2019 tarihine kadarki dönemin hükme esas alınması,

2.Davacının aracının el koyma tarihindeki ve tasfiye edilmiş olması sebebiyle parasının iade edildiği tarih arasında meydana gelen muhtemel değer kaybının, gerektiğinde bilirkişi marifetiyle tespit edilmesi suretiyle maddi tazminat kapsamında ödenmesi gerektiği gözetilmeden hüküm tesisi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a bendi uyarınca Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,