Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/6426 K.2025/5582

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız mükerrirlere özü infaz rejimi uygulanması nedeniyle 5271 sayılı kanunun 141/3 maddesinin ihlal edildiğinden bahisle tazminat talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz istemi; haksız mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulandığını, bu nedenle açık ceza evi hakkından faydalanamadığını, psikolojisinin zarar gördüğünü, davanın kabulüne karar verildiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/1126 Esas, 2018/670 Karar sayılı ceza dosyasında hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine karar verildiği, kararın 25.10.2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmiş kararın davacı asile tebliğ edilmediği,

davacının talebinde kesinleşen kararıyla birlikte mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasının hakkaniyete ve yasalara aykırı olduğunu, 11.08.2021 tarihinde müddetnamesi düzenlenirken farkedildiği ve Cumhuriyet Savcılığı tarafından ilgili mahkemeden kaldırılması istenildiğini, mahkeme tarafından mükerrirlere göre infaz rejiminin uygulanmasına yer olmadığına dair karar verildiğini, mağduriyetinin söz konusu olduğunu, mükerrir hükmün uygulanması 2 yıl 8 ay boyunca sicilinde kalıcı olarak göründüğünü,

denetimli serbestlik ve açık ceza infaz kurumlarına ayrılması için almış olduğu kararlarda doğrudan aleyhine olumsuz etki ettiğini beyan ederek tazminat isteminde bulunmuş ise de, CMK 141 maddesi kapsamında, kişilerin devletten isteyebilecekleri maddi ve manevi tazminata konu olabilecek hususlar açıkça belirtildiği,

davacının tazminat istemine konu ettiği 'mükerrer olmamasına karşın Van 4. Asliye Ceza Mahkemesince 2017/1126 Esas 2018/670 Karar sayılı kararı ile mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiş olması' hususunun koruma tedbirleri sebebiyle tazminata konu olamayacağı kanaatine varılmış ve davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Davacı dava dilekçesinde, kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmüyle mükerrir olmadığı halde hukuka aykırı şekilde mükerrir sayılması ve hükmün infazının bu şekilde yapılması nedeniyle haksız yere fazladan cezaevinde kaldığını iddia ederek tazminat davası açmış ise de, davacının dava dilekçesinde ve hazır bulunduğu duruşmada talep ettiği tazminat miktarını belirtmemesi, mahkemece gözardı edilerek, yargılama sonucunda verilen hükmün 6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca temyiz kabiliyetinin bulunup bulunmadığının belirlenmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacının temyiz istemi yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen Van Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,