Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/740 K.2023/4574

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/186 Esas, 2016/286 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (e) fıkrası uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 07.03.2021 tarihli 2016/162858 sayılı hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; Sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın bulunduğu cezaevinden, müştekinin kullandığı telefonu ısrarla arayarak müştekinin huzur ve sükununu bozduğu iddiasıyla sanık hakkında kamu davası açılarak yapılan yargılama sonunda Mahkeme gerekçesinde;

''.. Sanık savunması, müşteki beyanı, TİB kayıtları, Cezaevinden gelen müzekkere cevapları ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde.

Her ne kadar sanık “...” hakkında katılan ...'ye yönelik 5237 sayılı TCK'nın 123/1 maddesi nedeniyle "kişilerin huzur ve sükununu bozma" suçundan kamu davası açılmış ise de, sanığın tüm aşamalardaki atılı suçu işlemediğine ilişkin istikrarlı savunmalarının aksini gerektirir sanığa isnat olunan suçu işlediğine dair ve cezalandırılmalarına yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı, kanuni ve takdiri delil elde edilemediği, ayrıca her ne kadar müşteki hazırlık aşamasındaki beyanında;

sanığın Batman Cezaevinde olduğunu ve [TELEFON] nolu telefon hattı ile kendisini 11/10/2014 tarihinde saat 00.10'da arayarak tehdit ettiğini belirmiş ise de. Şırnak Cezaevinden gelen müzekkere cevapları da nazara alındığında, katılanın soyut beyanları dışında delil elde edilemediği, sanığın müsnet suçu işlediği hususunun sabit olmadığı anlaşılmakla CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince atılı suçtan beraatine karar verilerek aşağıda yazılı hüküm kurulmuştur. '' denilmiştir.

2. Müşteki duruşmalara katılmamıştır.

3. Sanık savunmasında;

'' ..Müşteki benim eski kız arkadaşım olur, kendisi uyuşturucu müptelasıdır, kendisinden 2010 yılında ayrıldık ve ayrıldıktan sonra kendini hiç aramadım, ben 16/10/2014 tarihine kadar cezaevindeydim, müştekiyi aramış değilim, kendisi bana iftira atmaktadır, tek amacı benimle yeniden yüz yüze gelmektir, ben daha önce Ş.urfa ilinde ikamet etmekteydim, sırf müşteki ile arama mesafe koymak için evimi Siverek ilçesi karakeçi mahallesine taşıdım, şuanda denetimli serbestlik tedbiri ile cezamı infaz etmekteyim, bu nedenden ötürü mahkemeye katılamadım,

hakkımda açılan diğer dosyalar incelendiğinde müştekinin durmadan beni şikayet ettiği görülecektir, tek amacı benim ceza alıp cezaevine girmemdir, suçsuzum beraatımı talep ediyorum, mahkeme aksi kanaate olup ceza verecekse hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını talep ediyorum'' demiştir.

4. TİB kayıtlarının, cezaevi müzekkere cevaplarının, sanığın adli sicil kaydının dosyada olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

TİB kayıtları incelendiğinde 15.07.2014-15.10.2014 tarihleri arasında müştekinin telefonun sadece 11.10.2014 tarihinde 16 kez Şırnak Ceza İnfaz Kurumundan arandığı, Şırnak Ceza İnfaz Kurumunun 08.04.2015 tarihli müzekkere cevabında; 11.10.2014 tarihinde sanığın kurumda bulunmadığının belirtildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/186 Esas, 2016/286 Karar sayılı kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,