Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/2151 K.2024/4427

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2, 62/1-2, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

12. Ceza Dairesinin, 14.06.2022 tarihli ve 2020/6815 Esas, 2022/4716 Karar sayılı ilâmıyla, basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak yargılama yapılmış, 20.10.2023 tarihli tensip zaptında basit yargılama usul hükümlerinin uygulanmaması takdirine ilişkin sebepler açıklanarak, 5237 sayılı TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2, 62/1, 58/6-7, 53/1-2-3 ve 5271 sayılı CMK'nın 307/5 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

mükerrirliğe ve hak yoksunluklarına karar verilmiş ancak infazın sanığın kazanılmış hakkı korunarak 3000 TL adli para cezası ile üzerinden yapılmasına, mükerrirlik ve hak yoksunluğunda da kazanılmış hakkın korunmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca olağan zamanaşımı dolduğundan bahisle düşme kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede. 172 promil alkollü vaziyette araç kullanmak suretiyle trafik güvenliğini tehlikeye soktuğu tespit edilen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2. maddesindeki trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Dosyada verilen 10.03.2016 tarihli ilk mahkumiyet kararından sonra ikinci mahkumiyet kararının 12.12.2023 tarihli olduğu, her iki kararın da zamanaşımını kestiği, aradan geçen sürenin 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık süreden az olduğu gözetildiğinde olağan zamanaşımının dolmadığının anlaşılması karşısında düşme kararı verilmesini öngören tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,