Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3073 K.2025/3519

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 1.500.000,00 TL maddi tazminat ve 1.000.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat koşullarının oluştuğuna, infaz hesaplamasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/9928 Esas- 2003/992249 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının birden fazla kişiyi aynı anda öldürmek suçundan 12 yıl 6 ay hapis cezasına mahkum edildiği, 11.09.2003 tarihinde de şartlı tahliye edildiği, bihakkın tahliye tarihinin ise 06.07.2012 olduğu, bu süreçte yeniden suç işlemesi üzerine şartlı tahliye kararı kaldırılarak, yeniden suç işlediği tarih olan 31.12.2008 ile 30.08.2012 tarihleri arasındaki sürenin aynen infazına karar verildiği,

aynen infaza yönelik Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.07.2019 tarihli ve 2002/9928 Esas, 2003/249 sayılı ek kararı üzerine davacının 22.04.2020 tarihinde tutuklandığı, bu karara itiraz edildiği ve itirazın reddine ilişkin Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.09.2019 tarihli ve 2019/860 değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidildiği, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.10.2021 tarih ve 2021/11564 Esas, 2021/1352 Karar sayılı kararı ile kanun yararına bozma talebi kabul edilerek şartla tahliyenin geri alınmasına ilişkin kararın kanun yararına bozulduğu,

davacının 22.04.2020-02.12.2021 tarihleri arasında toplam 589 gün fazladan ceza evinde kaldığından maddi ve manevi tazminat talep edilse de davacının infazda geçirdiği sürenin aldığı hapis cezasından az olması sebebiyle kanunda öngörülen yasal şartların oluşmadığı belirlenerek CMK'nın 141/1-f maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, davanın vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

5271 sayılı CMK’nın 141/1-f maddesinde “Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan” şeklindeki düzenlemeye göre bihakkın tahliyeden fazla olan tutukluluk süresinin tazminata hak kazandıracağı dikkate alındığında;

somut olayda davacının (sanığın) tahliye edildiği tarihe kadar ceza infaz kurumunda geçirmiş olduğu sürenin, mahkum olduğu hükümlülük süresini aşmadığı anlaşılmakla, Van Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,