Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/3780 K.2025/4960

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine Mahkemece kurulan hükmün; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 6100 sayılı HMK'nın 373/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutuklama nedeniyle 307.500,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 46.398,04 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

hükümdeki maddi tazminat miktarının "46.397,84 TL" ve vekalet ücretinin "6.810,00 TL" olarak düzeltilmesi sureti ile istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19/03/2024 tarih ve 2022/3586 Esas - 2024/1297 Karar sayılı ilamıyla: "davacının gözaltında ve tutuklu kaldığı sürelerin diğer bir hükümlülüğünden mahsup edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

davacı hakkında düzenlenen sorgu zaptının Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde aslının veya onaylı örneğinin dosya arasına alınması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi, kabule göre de.

Isparta E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün yazı cevabına göre davacının tutuklama müzekkeresinin 09/01/2015 ila 08/05/2015, 05/05/2016 ila 19/10/2016 ve 28/06/2017 ila 24/04/2019 tarihleri tarihleri arasında infaz gördüğü dikkate alınarak davacı tarafça dava dilekçesinde hükmolunacak tazminat miktarlarına tutuklama tarihinden itibaren faiz işletilmesi talebinde bulunulması karşısında, 09/01/2015- 08/05/2015,05/05/2016 -19/10/2016 ve 28/06/2017- 24/04/2019 tarihleri arasındaki her üç koruma tedbiri dönemi için ayrı ayrı maddi ve manevi tazminat miktarları belirlenip,

belirlenen her bir tazminat miktarına ilişkin olduğu tarihten itibaren faiz işletilmemesi" kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulması üzerine ilk derece mahkemesince yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulü ile davacının 08/01/2015 tarihinde gözaltında, 09/01/2015 - 08/05/2015 tarihleri arasında tutuklu kalması nedeni ile 3.828,05 TL maddi ve 5.400,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihi olan 08/01/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle,

05/05/2016 - 19/10/2016 tarihleri arasında tutuklu kalması nedeni ile 7.155,61 TL maddi ve 8.700,00 TL manevi tazminatın tutuklamanın infazına başlanması tarihi olan 05/05/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, 28/06/2017 - 24/04/2019 tarihleri arasında tutuklu kalması nedeni ile 35.414,18 TL maddi ve 35.900,00 TL manevi tazminatın tutuklamanın infazına başlanması tarihi olan 28/06/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 298 nci maddesinin birinci fıkrası gereği reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğuna, davanın reddi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, faize hükmedilmemesi ve davalı lehine vekalet ücretine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Mahkemece, tazminat talebinin dayanağı olan Isparta

2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/61 Esas, 2016/116 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 08/01/2015 tarihinde göz altına alındığı, 09/01/2015 tarihinde tutuklandığı ve 24/04/2019 tarihinde tahliyesine karar verildiği, davacının tutuklama müzekkeresinin 09/01/2015- 08/05/2015, 05/05/2016 -19/10/2016 ve 28/06/2017- 24/04/2019 tarihleri arasında infaz gördüğü, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 09/07/2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği,

tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsup edilmediği, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05/07/2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 28.250,00 TL olduğu,

mahkemece davanın kısmen kabulü ile toplam 96.397,84 TL tazminata hükmedildiği anlaşıldığından, davalı aleyhine kabul edilen tazminat miktarına göre hükmün davalı yönünden kesin olmaması sebebiyle tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davalı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak,