Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/442 K.2025/2925

Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usule ve Yasaya aykırı olduğuna, uygulanan koruma tedbirlerinin haksız olduğuna, eksik inceleme ve araştırma yapıldığına, talep edilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının tamamına hükmedilmesine ve vekalet ücretine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/364 Esas, 2016/353 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının rüşvet, ihaleye fesat karıştırmak, çıkar amaçlı suç örgütü kurma ve evrakta sahtecilik suçlarından 05.04.2002-07.05.2002 tarihleri arasında 32 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda ihaleye fesat karıştırmak ve çıkar amaçlı suç örgütü kurma suçlarından beraatine hükmedildiği, rüşvet suçundan ise zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verildiği, hükümlerin temyizi üzerine Yargıtay

5. Ceza Dairesinin 2018/5233 Esas - 2021/7694 Karar sayılı ilamıyla zamanaşımı nedeniyle düşme karar verildiği, kararın 30.12.2021 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlığında ''466 sayılı Kanun gereği tazminat'' yerine, ''Koruma tedbirleri nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebi'' yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Davacı hakkındaki gözaltı ve tutukluluk tarihi itibariyle davanın 466 sayılı Kanuna tabi olduğu, 466 sayılı Kanunun 1. madddesinde tazminat istenebilecek hallerin tahdidi olarak sayıldığı; söz konusu Kanun'un 1/6 maddesinde "...Kanuna dairesinde yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuşturma yapılmasına veya son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına veyahut beraatlerine veya ceza verilmesine mahal olmadığına karar verilen... kimselerin uğrayacakları her türlü zararlar, bu kanun hükümleri dairesinde Devletçe ödenir." şeklinde düzenlemenin yer aldığı,

zaman aşımından düşme kararı verilmiş olmasının ise ilgili hüküm gereği tazminat istenebilecek haller arasında yer almadığı dikkate alındığında, davacının talebinin bu yönüyle reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi

16. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Siverek