Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/631 K.2025/4969

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine davacı hakkında Mahkemece kurulan hükmün; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 1086 sayılı HMUK'un 427. ve 1412 sayılı CMUK'un 317. maddeleri gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece; davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 100.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın tahliye tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine hükmedilmiş, kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce davacının açıklanması geri bırakılan toplam 17 ay 15 gün hapis cezasından fazla olan tutukluluk süresi için 5271 sayılı CMK'nın 141/1-f maddesi gereğince tazminat talebi için esas hakkında karar verilmesinde zorunluluk bulunduğu gerekçesiyle ile kararın bozulmasına karar verilmiş, bozma kararı üzerine Mahkemece 7.031,66 TL maddi,

9.750,00 TL manevi tazminatın tahliye tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmiş, kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce eksik maddi ve manevi tazminata hükmedildiği gerekçe kararın bozulmasına karar verilmiş, bozma kararı üzerine Mahkemece 7.495,59 TL maddi, 22.500,00 TL manevi tazminatın tahliye tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat koşullarının oluşmadığına, maddi manevi zarara uğramanın söz konusu olmadığına, faiz başlangıç tarihinin doğru olmadığına ve avukatlık vekalet ücreti ile yargılama giderlerinin karşı tarafa yükletilmesi gerektiğine, davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarının eksik olduğuna, faiz başlangıcının ve vekalet ücretinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Mahkemece, tazminat talebinin dayanağı olan Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/266 Esas – 2010/636 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 2911 sayılı Yasaya muhalefet suçundan 22.03.2008 - 01.10.2010 tarihleri arasında 923 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacının 2911 sayılı Yasada düzenlenen direnme suçundan 5 ay,

toplantı ve yürüyüşe silahlı katılma suçundan 5 ay ve aynı yasanın 32 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 33 üncü maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla görevi yaptırmamak için direnme suçundan 7 ay 15 gün olmak üzere toplam 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükümlerin 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 21.10.2011 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların Diyarbakır

6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.06.2021 sayılı ek kararı ile kaldırılarak davacı hakkındaki davanın düşmesine karar verildiği ve kararın 16.07.2021 tarihinde kesinleştiği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve kısmen mahsuba konu yapıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davacı vekilinin ve davalı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak,