Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/70 K.2024/1362

BOZMA ÜZERİNE İNCELENEN KARARIN Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : Beraat Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan açılan kamu davasında şikayet yokluğu sebebi ile TCK'nın 73/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmiş, kararın müştekiler tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce "Dosya içerisindeki 23/08/2013 tarihli sağlık kurulu raporuna göre yüzde 82 oranında özürlü duruma gelen ve ses, konuşmada zayıflık bulunması nedeni ile kendisini ifade edemeyecek durumda olan mağdura CMK'nın 234/2. maddesi gereğince vekil tayin edilmeden şikayet yokluğu nedeni ile düşme kararı verilmesi nedeni ile bozma kararı verilmiş,

mahkemece bozma ilamına uyularak sanık hakkında taksirle yaralama suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararı verilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi; eksik inceleme ile verilen beraat kararının usul ve Yasaya aykırı olduğuna ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede. Müşteki ...'nun olay tarihinde Esenyurt Atatürk Mahallesi Özdemir Sokak Hera Clap B Blok 109 nolu dairenin bulunduğu

6. Kattan düşerek %82 özürlü kalacak şekilde yaralandığı olayda; sanığın savunması, katılanın beyanları, hazırlık aşamasında dinlenen tanık beyanları, olay gününe ilişkin görüntüleri içeren CD ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde katılanın olaydan sonra yoğun bakımda kalmış olması, yoğun bakımdan çıktıktan sonra mahkememizce alınan beyanında ve yazılı dilekçe içeriğinde olayı net hatırlamadığını belirtmiş olması, sanığın alınan savunmasında sitenin blok danışmanı ve polislerin odaya gelerek kendisini uyandırması üzerine katılanın düştüğünden haberdar olduğunu belirtmiş olması,

hazırlık aşamasında dinlenen tanık ...'ün sanığın savunması ile tutarlı anlatımının olması, diğer tanıklar ... ve Vedat Kara'nın olay anına ilişkin herhangi bir tanıklığının olmaması, dosyada adı geçen kişiler dışında herhangi bir başka tanık veya olay anına ilişkin herhangi bir görüntü kaydının olmaması,

sanığın üzerine atılı suçu işlediğini gösterir ve savunmasına itibar edilmemesini gerektirir dosyaya yansıyan somut delillerin bulunmaması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın,

katılana yönelik olarak üzerine düşen sorumluğu yerine getirmeyerek taksirle hareket ettiği ve bu şekilde katılanın yaralanmasına sebep olduğu hususunun şüphe aşamasında kaldığı kanaatine varılmış olup ceza hukukunun temel ilkelerinden olan "Şüpheden sanık yararlanır." ilkesi uyarınca var olan şüphe sanık lehine yorumlanarak sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olmadığı gerekçesi ile 5271 sayılı CMK m.223/2-e uyarınca beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Yapılan yargılama sonunda sanığın yüklenen suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Büyükçekmece

14. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğu ile ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde karar verildi. (M) (M) KARŞI OY: Sanık ... hakkında Büyükçekmece

14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2023/1160 Esas, 2023/1414 Karar sayılı dosyanın taksirle yaralama suçundan yapılan yargılama sonucunda beraat kararı verildiği, kararın katılan vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiştir. Sayın çoğunluğun bu yöndeki kararına katılmıyoruz, Şöyle ki.

Sanığın üzerine atılı eylemin suç tarihinin 01.05.2023 olduğu, mahkemece yapılan yargılama sonucunda 10.10.2023 tarihinde beraat kararı verildiği, mahkeme tarafından sanığın savunmasının 23.10.2014 tarihinde alındığı zamanaşmını kesen son işlemin bu tarih olduğu, bu tarihten itibaren TCK’nın 66 maddede öngörülen olağan 8 yıllık zamanaşımı süresinin 23.10.2022 tarihinde dolduğu, bu nedenle işin esasına girmeden önce dava zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekmektedir.

Beraat kararının zamanaşımı konusundan önce değerlendirilmesi gerektiğinin kabulü halinde mahkumiyet ile sonuçlanan ve inceleme sırasında zamanışımı dolan dosyalarda düşme kararı verildiğinde, mahkum olan kişilerinde beraat etme ihtimali nedeniyle zamanaşımı değil, esastan inceleme taleplerinin Kanun önünde eşitlik prensibi gereği kabul edilmesi gerekmektedir.

Çoğunluk görüşünün kabulü halinde, zamanaşımı nedeniyle düşme kararının verildiği dosyalarda, beraat koşullarının oluşmadığının ön kabulü yapıldığı, örtülü olarak düşme kararının suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulü haline geldiği, Zamanaşımı müessesesi maddi ceza hukuk kurumu olup zamanaşımı devletle ceza arasındaki bağın kopmasıdır. Devlet zamanaşımı ile cezalandırmaktan vazgeçmektedir.

Yani dava zamanaşımı süreleriyle Kanun koyucu bu süreler dolduğu taktirde davanın devam etmesini engellemek ve düşme kararı verilmesiyle dosyanın kapanmasını sağlamak için bu Yasa maddesini düzenleyerek Kanun hükmü haline getirmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2019/13-617 Esas sayılı kararında da belirlendiği üzere derhal beraat kararı verilmesini gerektiren bir durum bulunmadığı ve yargılama yapılarak delil değerlendirmesi sonucu beraat kararı verilmesi nedeniyle öncelikle dava zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği, yine İçtihadı Birleştirme Ceza Genel Kurulunun 11/04/1983 tarih 1983/2 Esas sayılı kararında da düşme sebeplerinin hakim tarafından diğer sebeplerden önce nazara alınması gerektiği,

bir düşme sebebi varsa hakimin başka bir husus araştırmaksızın düşme sebebinin uygulanmasına imkan olup olmadığını araştırması ve uygulanabileceğine kanaat getirirse düşme sebebini uygulaması gerektiği yönünde kararı da dikkate alınarak zamanaşımı nedeniyle düşme kararının beraat kararından önce değerlendirilmesi gerektiği ve dosyada zamanaşımı gerçekleşmiş ise başka hiçbir değerlendirme yapılmasızın düşme kararı verilmesi gerektiği görüşündeyiz.