Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/1112 K.2025/5878

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız tutukluluk nedeniyle 100.000 TL maddi ve 300.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının aynı ceza dosyası kapsamında tutuklulukta geçirdiği süreler bakımından İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/299 Esas - 2018/207 karar sayılı ilamı ile maddi ve manevi tazminat isteminde bulunduğu,

yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verildiği ve kararın kesinleştiğinden mükerrer olarak açılan davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz sebepleri; haksız yere uzun yıllar tutuklu kaldığı, daha önceden hükmedilen tazminatın yetersiz olduğu, tazminat miktarında herhangi bir güncelleme yapılmadığı, davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu ve davanın kabul edilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/230 Esas – 2017/100 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının anayasal düzeni zorla değiştirmeye kalkışmak suçundan 10.06.1999 - 22.06.2016 tarihleri arasında 6223 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 01.06.2017 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, davacı tarafından aynı konuda İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/299 Esas - 2018/207 Karar sayılı ilamı ile yargılama yapıldığı, kararın istinaf yoluna başvurulması üzerine,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi 2018/2996 Esas 2018/3645 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu kararın da temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 11.04.2022 tarihli 2021/8365 Esas ve 2022/2815 Karar sayılı kararı ile temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi ile tazminata ilişkin hükmün kesinleştiği anlaşılmakla, davanın mükerrer olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının yasal koşullarının oluşmadığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 21. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,